AleiTamilO55cP7rt1FiF ன் அனைத்து பதிவுகள்

Devotionals

தினசரி தியானம்: தேவனுடைய பிரசன்னத்தைத் தேடும் நேர்மையான ஆன்மா — எபேசியர் 1:19

“விசுவாசிக்கிற நம்மிடத்தில் செயல்படும் அவருடைய வல்லமையான பலத்தின்படியே, அவருடைய வல்லமையின் ஒப்பற்ற மகத்துவம்” (எபேசியர் 1:19).

சிறந்த மண்ணில் நடப்பட்டு, ஏற்ற காலநிலையுடன், சூரியனும் காற்றும் மழையும் தரக்கூடிய அனைத்தையும் பெற்றாலும், ஒரு செடி முழுமையை அடையும் என்பதற்கு உத்தரவாதம் இல்லை. ஆனால், தேவன் அளிக்க விரும்பும் அனைத்தையும் உண்மையுடன் நாடும் ஆன்மா, வளர்ச்சியையும் நிறைவையும் அடைவதற்கான மிக உறுதியான பாதையில் செல்கிறது. அவரை உண்மையுடன் தேடுகிறவர்கள்மேல் ஜீவனையும் சமாதானத்தையும் பொழிய பிதா எப்போதும் ஆயத்தமாயிருக்கிறார்.

சூரியனை நோக்கி நீளும் எந்தத் தளிருக்கும் கிடைக்கும் பதிலைக் காட்டிலும், படைப்பாளரை நோக்கித் திரும்பும் ஆன்மாவுக்குக் கிடைக்கும் பதில் நிச்சயமானது. எல்லா நன்மைகளுக்கும் ஊற்றாகிய தேவன், தமது பிரசன்னத்தில் பங்குகொள்ள உண்மையாக விரும்புகிறவர்களிடம் வல்லமையுடனும் அன்புடனும் தம்மை வெளிப்படுத்துகிறார். உண்மையான ஏக்கமும் உயிருள்ள கீழ்ப்படிதலும் இருக்கும் இடத்தில் தேவன் வெளிப்படுகிறார். விசுவாசத்துடனும் தாழ்மையுடனும் தம்மைத் தேடுகிறவர்களை அவர் புறக்கணிப்பதில்லை.

ஆகையால், சுற்றியுள்ள சூழலைவிட இருதயத்தின் திசையே முக்கியமானது. ஓர் ஆன்மா தேவனுடைய சித்தத்தின்முன் பணிந்து, அவருடைய வல்லமையான நியாயப்பிரமாணத்தின்படி நடக்கத் தீர்மானிக்கும்போது, அது மேலிருந்து ஜீவனைப் பெறுகிறது. கர்த்தருடைய கட்டளைகள் அவரை நம்புகிற அனைவருக்கும் ஒளியின் பாதைகளாகும். உண்மையுடன் கீழ்ப்படிவது, படைப்பாளர் பொழிய விரும்பும் அனைத்தையும் பெற நம்மையே திறந்துவிடுவதாகும். — வில்லியம் லாவைத் தழுவியது. கர்த்தர் அனுமதித்தால், நாளை மீண்டும் சந்திப்போம்.

என்னுடன் ஜெபியுங்கள்: என் தேவனாகிய கர்த்தாவே, நீர் எளிதில் அணுகக்கூடியவராகவும், என்னை ஏற்றுக்கொள்ள எப்போதும் ஆயத்தமாயிருப்பதற்காகவும் உமக்கு நன்றி செலுத்துகிறேன். வாழ்வில் பல காரியங்கள் நிச்சயமற்றவையாக இருந்தாலும், உமது உண்மைத்தன்மை ஒருபோதும் தவறுவதில்லை. நான் உண்மையுடன் உம்மைத் தேடினால், அன்புடனும் வல்லமையுடனும் நீர் என்னைச் சந்திக்க வருவீர் என்று அறிவேன்.

இந்த உலகில் உள்ள எதையும்விட என் இருதயம் உமது பிரசன்னத்தையே அதிகமாக விரும்பச் செய்யும். செடி சூரியனை நோக்கி நீள்வதுபோல, என் ஆன்மாவை உம்மை நோக்கி நீட்டக் கற்றுத்தாரும். உமது வழிகளை நேசித்து, உமது கட்டளைகளை நம்பும் கீழ்ப்படிதலுள்ள ஆவியை எனக்குத் தாரும். உமது சித்தத்தின் விளிம்பில் வாழ நான் விரும்பவில்லை.

ஓ, பரிசுத்தமான தேவனே, நேர்மையான ஆன்மாவை ஒருபோதும் புறக்கணிக்காததற்காக உம்மை ஆராதித்து துதிக்கிறேன். உம்மை நேசித்து கீழ்ப்படிகிறவர்களிடம் நீர் உம்மை வெளிப்படுத்துகிறீர்; நானும் அப்படியே வாழ விரும்புகிறேன். உமது அன்பான குமாரனே என் நித்திய இளவரசரும் இரட்சகருமாயிருக்கிறார். உமது வல்லமையான நியாயப்பிரமாணம் மண்ணுக்குள் ஊடுருவி, நிறைவான ஜீவனைத் தரும் மழையைப் போன்றது. உமது கட்டளைகள் நீதிமானின் பாதையைச் சூடாக்கி, வழிநடத்தி, பலப்படுத்தும் சூரியக் கதிர்களைப் போன்றவை. இயேசுவின் விலையேறப்பெற்ற நாமத்தில் ஜெபிக்கிறேன், ஆமென்.

Devotionals

தினசரி தியானம்: நித்திய ஆலயத்தைக் கட்டுவதில் கீழ்ப்படிதல் — 1 பேதுரு 2:5

“பரிசுத்த ஆசாரியத்துவமாக இருப்பதற்காக, ஆவிக்குரிய வீட்டைக் கட்டுவதில் உயிருள்ள கற்களாக நீங்களும் பயன்படுத்தப்படுகிறீர்கள்” (1 பேதுரு 2:5).

இந்தப் பலவீனமான உடல்களை விட்டுச் சென்ற பிறகு, கடவுள் நம் ஆன்மாக்களை எங்கு அழைத்துச் சென்றாலும், அங்கேயும் நாம் அதே மாபெரும் ஆலயத்தின் ஓர் அங்கமாக இருப்போம். அந்த ஆலயம் பூமிக்கு மட்டும் உரியதல்ல—அது நம் உலகத்தைவிடப் பெரியது. கடவுள் பிரசன்னமாயிருக்கும் எல்லா இடங்களையும் உள்ளடக்கிய பரிசுத்த இல்லம் அது. கடவுள் ஆட்சி செய்யும் பிரபஞ்சத்திற்கு முடிவே இல்லாததுபோல, இந்த உயிருள்ள ஆலயத்திற்கும் எல்லையே இல்லை.

இந்த ஆலயம் கற்களால் கட்டப்படுவதில்லை; படைப்பாளருக்குக் கீழ்ப்படியும் உயிர்களால் கட்டப்படுகிறது. இது நித்தியத் திட்டம்; அனைத்தும் கடவுள் யார் என்பதை முழுமையாகப் பிரதிபலிக்கும் வரை, படிப்படியாக உருவாக்கப்பட்டு வருகிறது. ஓர் ஆன்மா உண்மையுடன் கீழ்ப்படியக் கற்றுக்கொள்ளும்போது, இந்த மாபெரும் ஆவிக்குரிய கட்டமைப்பில் அது பொருந்துகிறது. அது எவ்வளவு அதிகமாகக் கீழ்ப்படிகிறதோ, அவ்வளவு அதிகமாக ஆண்டவரின் சித்தத்தின் உயிருள்ள வெளிப்பாடாகிறது.

ஆகவே, இந்த நித்தியத் திட்டத்தில் பங்குபெற விரும்பும் ஆன்மா, அவருடைய வல்லமையான சட்டத்திற்குத் தன்னை ஒப்புக்கொடுத்து, அவருடைய கட்டளைகளை விசுவாசத்துடனும் அர்ப்பணிப்புடனும் பின்பற்ற வேண்டும். இறுதியில் படைப்பு முழுவதும் அவருடைய மகிமையைத் தூய்மையாகப் பிரதிபலிப்பது இப்படித்தான். —பிலிப்ஸ் புரூக்ஸின் கருத்தைத் தழுவியது. ஆண்டவர் அனுமதித்தால், நாளை சந்திப்போம்.

என்னுடன் ஜெபியுங்கள்: ஆண்டவராகிய கடவுளே, என் உடல் பலவீனமானது, கடந்து போகக்கூடியது என்பதை நான் அறிவேன்; ஆனால் நீர் எனக்குத் தந்த ஆன்மா இதைவிட மிகப் பெரிய ஒன்றுக்குச் சொந்தமானது. இந்த உலகத்திற்கு அப்பால், உமது பிரசன்னம் அனைத்தையும் நிரப்பும் இடத்தையும், உமக்குக் கீழ்ப்படிபவர்கள் அமைதியிலும் மகிழ்ச்சியிலும் வாழும் இடத்தையும் ஆயத்தப்படுத்தியதற்காக உமக்கு நன்றி செலுத்துகிறேன். இந்த நித்திய நம்பிக்கையை மதிக்க எனக்குக் கற்றுத்தாரும்.

தந்தையே, உமது உயிருள்ள ஆலயத்தின் ஓர் அங்கமாக இருக்க விரும்புகிறேன்—எதிர்காலத்தில் மட்டுமல்ல, இப்போதே, இங்கேயும். எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக உம்மைப் பிரியப்படுத்த விரும்பும் கீழ்ப்படிதலுள்ள இருதயத்தை எனக்குத் தாரும். என் கீழ்ப்படிதல் உண்மையாகவும் நிலைத்ததாகவும் இருக்கட்டும். நீர் உருவாக்கிக்கொண்டிருக்கும் பணியில் பயன்படத்தக்கவனாக என்னை வடிவமைத்தருளும்.

ஓ, பரிசுத்தமான கடவுளே, சிறியவனும் குறைபாடுள்ளவனுமான என்னையும் இந்த நித்தியத் திட்டத்தில் சேர்த்ததற்காக உம்மை ஆராதித்து துதிக்கிறேன். காலத்தையும், உலகங்களையும், என்னையும் கடந்த ஒன்றிற்காக நீர் என்னை அழைத்தீர். உமது அன்பு மகன் என் நித்திய இளவரசரும் இரட்சகருமாயிருக்கிறார். உமது வல்லமையான சட்டம் இந்தக் கண்ணுக்குப் புலப்படாத மகிமையான ஆலயத்தின் உறுதியான அஸ்திவாரம்போல இருக்கிறது. உமது கட்டளைகள் சத்தியத்தைத் தாங்கி, உமது பரிசுத்தத்தைப் பிரதிபலிக்கும் உயிருள்ள தூண்கள்போல இருக்கின்றன. இயேசுவின் விலையேறப்பெற்ற நாமத்தில் ஜெபிக்கிறேன், ஆமென்.

Articles

இணைப்பு 8i: சிலுவையும் ஆலயமும்

இந்த ஆய்வை ஒலி வடிவில் கேளுங்கள் அல்லது பதிவிறக்குங்கள்
00:00
00:00பதிவிறக்கு

இந்தப் பக்கம், எருசலேமில் ஆலயம் இருந்தால் மட்டுமே கீழ்ப்படியக்கூடிய தேவனுடைய சட்டங்களை ஆராயும் தொடரின் ஒரு பகுதியாகும்.

சிலுவையும் ஆலயமும் பகைவர்கள் அல்ல; அவற்றில் ஒன்று மற்றொன்றை ரத்துசெய்யும் இரண்டு “கட்டங்களும்” அல்ல. தேவனுடைய நியாயப்பிரமாணம் நித்தியமானது (சங்கீதம் 119:89; 119:160; மல்கியா 3:6). பலிகள், ஆசாரியர்கள், சுத்திகரிப்புச் சட்டங்கள் ஆகியவற்றைக் கொண்ட ஆலய அமைப்பு, அதே நித்திய நியாயப்பிரமாணத்தினாலேயே கொடுக்கப்பட்டது. இயேசுவின் மரணம் ஒரு கட்டளையைக்கூட ஒழிக்கவில்லை. அந்தக் கட்டளைகள் ஏற்கெனவே என்ன சொல்லிக்கொண்டிருந்தன என்பதன் உண்மையான ஆழத்தை அது வெளிப்படுத்தியது. பலிகளை முடிவுக்குக் கொண்டுவர ஆலயம் அழிக்கப்படவில்லை; கீழ்ப்படியாமைக்கான நியாயத்தீர்ப்பாகவே அது அழிக்கப்பட்டது (2 நாளாகமம் 36:14-19; எரேமியா 7:12-14; லூக்கா 19:41-44). சிலுவையைப் பற்றிய மனிதக் கருத்துகளால் நியாயப்பிரமாணத்தை மாற்றும் புதிய மதத்தை உருவாக்காமல், இந்த உண்மைகளை ஒன்றாகப் பற்றிக்கொள்வதே நமது கடமை.

தோன்றும் முரண்பாடு: ஆட்டுக்குட்டியும் பலிபீடமும்

முதலில் பார்க்கும்போது, ஒரு முரண்பாடு இருப்பதுபோல் தோன்றுகிறது:

  • ஒருபுறம், பலிகள், காணிக்கைகள், ஆசாரியப் பணிகள் ஆகியவற்றைக் கட்டளையிடும் தேவனுடைய நியாயப்பிரமாணம். (லேவியராகமம் 1:1-2; யாத்திராகமம் 28:1)
  • மறுபுறம், “உலகத்தின் பாவத்தைச் சுமந்துதீர்க்கிற தேவ ஆட்டுக்குட்டி” என்று முன்வைக்கப்படும் இயேசு (யோவான் 1:29; 1 யோவான் 2:2).

வேதவசனங்கள் ஒருபோதும் கூறாத ஒரு முடிவுக்கு அநேகர் தாவுகிறார்கள்: “இயேசு ஆட்டுக்குட்டி என்றால், பலிகள் முடிந்துவிட்டன, ஆலயம் முடிவடைந்துவிட்டது, அவற்றைக் கட்டளையிட்ட நியாயப்பிரமாணம் இனி முக்கியமில்லை.”

ஆனால் இயேசு தாமே அந்தத் தர்க்கத்தை மறுத்தார். நியாயப்பிரமாணத்தையோ தீர்க்கதரிசிகளையோ அழிக்கத் தாம் வரவில்லை என்றும், வானமும் பூமியும் ஒழிந்துபோகும்வரை நியாயப்பிரமாணத்திலிருந்து மிகச்சிறிய எழுத்துக்கோடுகூட ஒழிந்துபோகாது என்றும் அவர் தெளிவாகச் சொன்னார் (மத்தேயு 5:17-19; லூக்கா 16:17). வானமும் பூமியும் இன்னும் இருக்கின்றன. நியாயப்பிரமாணம் இன்னும் நிலைத்திருக்கிறது. பலிகள், காணிக்கைகள், ஆலயம் ஆகியவற்றைப் பற்றிய கட்டளைகளை அவர் தமது வாயினால் ஒருபோதும் ரத்துசெய்யவில்லை.

சிலுவை ஆலயச் சட்டங்களை அழிப்பதில்லை. அவை உண்மையில் எதைச் சுட்டிக்காட்டின என்பதைச் சிலுவை வெளிப்படுத்துகிறது.

தேவ ஆட்டுக்குட்டியாக இயேசு — ரத்துசெய்யாமல் நிறைவேற்றுதல்

யோவான் இயேசுவை “தேவ ஆட்டுக்குட்டி” என்று அழைத்தபோது (யோவான் 1:29), பலிச் செலுத்தும் முறையின் முடிவை அவர் அறிவிக்கவில்லை. விசுவாசத்தினால் இதுவரை செலுத்தப்பட்ட ஒவ்வொரு பலியின் உண்மையான பொருளையும் அவர் அறிவித்தார். மிருகங்களின் இரத்தத்துக்குத் தனக்குத்தானே வல்லமை இருக்கவில்லை (1 பேதுரு 1:19-20). அதன் வல்லமை தேவனுக்குக் கீழ்ப்படிவதிலிருந்தும், அது சுட்டிக்காட்டியதிலிருந்தும் வந்தது: எதிர்காலத்தில் செலுத்தப்படவிருந்த மெய்யான ஆட்டுக்குட்டியின் பலி. தேவன் ஒரு காரியத்தைச் சொல்லிவிட்டு, பின்னர் தமக்குத்தாமே முரண்படுவதில்லை (எண்ணாகமம் 23:19).

ஆரம்பத்திலிருந்தே, மன்னிப்பு எப்போதும் ஒன்றாகச் செயல்படும் இரண்டு காரியங்களைச் சார்ந்திருக்கிறது:

  • தேவன் கட்டளையிட்டவற்றுக்குக் கீழ்ப்படிதல் (உபாகமம் 11:26-28; எசேக்கியேல் 20:21)
  • சுத்திகரிப்புக்காகத் தேவன் தாமே ஏற்படுத்திய ஏற்பாடு (லேவியராகமம் 17:11; எபிரெயர் 9:22)

பண்டைய இஸ்ரவேலில், கீழ்ப்படிந்தவர்கள் ஆலயத்திற்குச் சென்று, நியாயப்பிரமாணம் கோரியபடி பலிகளைச் செலுத்தி, உண்மையானதாயினும் தற்காலிகமானதுமான உடன்படிக்கைச் சுத்திகரிப்பைப் பெற்றார்கள். இன்று, கீழ்ப்படிந்தவர்கள் நித்திய சுத்திகரிப்புக்காகப் பிதாவினால் மெய்யான ஆட்டுக்குட்டியாகிய இயேசுவிடம் வழிநடத்தப்படுகிறார்கள் (யோவான் 6:37; 6:39; 6:44; 6:65; 17:6). முறை அதேதான்: தேவன் கலகக்காரர்களை ஒருபோதும் சுத்திகரிப்பதில்லை (ஏசாயா 1:11-15).

இயேசுவே மெய்யான ஆட்டுக்குட்டி என்பது பலியைப் பற்றிய கட்டளைகளை அழிப்பதில்லை. தேவன் அடையாளங்களுடன் விளையாடவில்லை என்பதை அது நிரூபிக்கிறது. ஆலயத்தில் இருந்த அனைத்தும் முக்கியமானவை; அனைத்தும் நிஜமான ஒன்றைச் சுட்டிக்காட்டின.

சிலுவைக்குப் பிறகும் பலிகள் ஏன் தொடர்ந்தன

இயேசு மரித்த அதே கணத்தில் பலிகளை ஒழிக்க தேவன் எண்ணியிருந்தால், அதே நாளில் ஆலயம் விழுந்திருக்கும். ஆனால், நடந்தது என்ன?

  • ஆலயத்தின் திரை கிழிந்தது (மத்தேயு 27:51); ஆனால் அங்கே ஆராதனை தொடர்ந்து நடைபெற்றுக்கொண்டிருந்தபோது கட்டிடம் நிலைத்திருந்தது (அப்போஸ்தலர் 2:46; 3:1; 21:26).
  • பலிகளும் ஆலயச் சடங்குகளும் தினமும் தொடர்ந்தன (அப்போஸ்தலர் 3:1; 21:26); செயல்பாட்டிலிருந்த பரிசுத்த ஸ்தலத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டே அப்போஸ்தலர் நடபடிகளின் முழு விவரிப்பும் அமைந்துள்ளது.
  • ஆசாரியத்துவம் தொடர்ந்து பணியாற்றியது (அப்போஸ்தலர் 4:1; 6:7).
  • பண்டிகைகள் எருசலேமில் தொடர்ந்து அனுசரிக்கப்பட்டன (அப்போஸ்தலர் 2:1; 20:16).
  • உயிர்த்தெழுதலுக்குப் பிறகும், இயேசுவை விசுவாசித்தவர்கள் ஆலயத்தில் காணப்பட்டார்கள் (அப்போஸ்தலர் 2:46; 3:1; 5:20-21; 21:26); அவரை விசுவாசித்த ஆயிரக்கணக்கான யூதர்கள் “நியாயப்பிரமாணத்தைக்குறித்து எல்லாரும் வைராக்கியமுள்ளவர்களாயிருக்கிறார்கள்” (அப்போஸ்தலர் 21:20).

மேசியா மரித்தவுடன் பலிகள் பாவமாகவோ செல்லாதவையாகவோ மாறிவிடும் என்று நியாயப்பிரமாணத்திலோ, இயேசுவின் வார்த்தைகளிலோ, தீர்க்கதரிசிகளிலோ எதுவும் அறிவிக்கப்படவில்லை. “என் குமாரன் மரித்தபின், பலிசெலுத்துவதற்கான என் நியாயப்பிரமாணம் ஒழிக்கப்பட்டதால், நீங்கள் இனி மிருகங்களைக் கொண்டுவர வேண்டாம்” என்று கூறும் தீர்க்கதரிசனம் எதுவும் இல்லை.

மாறாக, ஆலயப் பணிகள் தொடர்ந்தன; ஏனெனில் தேவன் இரட்டை நாவுடையவரல்ல (எண்ணாகமம் 23:19). ஏதோவொன்றைப் பரிசுத்தமானது என்று கட்டளையிட்டுவிட்டு, தமது குமாரன் மரித்துவிட்டதால் அதை அமைதியாக அசுத்தமானதாகக் கருதுகிறவரல்ல அவர். இயேசு மரித்த அந்தக் கணமே பலிகள் கலகமாக மாறியிருந்தால், தேவன் அதைத் தெளிவாகச் சொல்லியிருப்பார். அவர் அப்படிச் சொல்லவில்லை.

சிலுவைக்குப் பிறகும் ஆலயப் பணி தொடர்ந்தது, பரிசுத்த ஸ்தலத்துடன் தொடர்புடைய எந்தக் கட்டளையையும் தேவன் ஒருபோதும் ரத்துசெய்யவில்லை என்பதைக் காட்டுகிறது. ஒவ்வொரு காணிக்கையும், ஒவ்வொரு சுத்திகரிப்புச் சடங்கும், ஒவ்வொரு ஆசாரியக் கடமையும், ஒவ்வொரு தேசிய ஆராதனைச் செயல்பாடும் நடைமுறையில் இருந்தன; ஏனெனில் அவற்றை ஏற்படுத்திய நியாயப்பிரமாணம் மாறாமல் இருந்தது.

பலிச் செலுத்தும் முறையின் அடையாளத் தன்மை

முழுப் பலிச் செலுத்தும் முறையும் அதன் வடிவமைப்பிலேயே அடையாளப்பூர்வமானது; அது விருப்பத்திற்குரியதாகவோ அதிகாரமற்றதாகவோ இருந்ததால் அல்ல, மாறாக ஒருநாள் தேவன் தாமே நிறைவேற்றவிருந்த உண்மைகளை அது சுட்டிக்காட்டியதால். அது உறுதிப்படுத்திய குணமடைதல்கள் தற்காலிகமானவை — குணமடைந்தவர்கள் மீண்டும் நோய்வாய்ப்படக்கூடும். சடங்குசார்ந்த சுத்திகரிப்புகள் ஒரு காலத்துக்கு மட்டுமே சுத்தத்தை மீட்டுத் தந்தன — அசுத்தம் மீண்டும் வரக்கூடும். பாவங்களுக்கான பலிகள்கூட, மீண்டும் மீண்டும் நாடவேண்டிய மன்னிப்பையே அளித்தன. இவற்றில் எதுவும் பாவத்தையோ மரணத்தையோ இறுதியாக அகற்றவில்லை; மரணத்தையே தேவன் அழிக்கும் நாளை நோக்கிச் சுட்டிக்காட்டும் தேவனால் கட்டளையிடப்பட்ட அடையாளங்களாகவே அவை இருந்தன (ஏசாயா 25:8; தானியேல் 12:2).

அந்த இறுதியான நிலையைச் சாத்தியமாக்கியது சிலுவைதான்; ஆனால் பாவத்தின் உண்மையான முடிவு இறுதி நியாயத்தீர்ப்புக்கும் உயிர்த்தெழுதலுக்கும் பின்னரே காணப்படும். அப்போது நன்மைசெய்தவர்கள் ஜீவனுக்கான உயிர்த்தெழுதலுக்கும், தீமைசெய்தவர்கள் நியாயத்தீர்ப்புக்கான உயிர்த்தெழுதலுக்கும் எழுந்திருப்பார்கள் (யோவான் 5:28-29). அப்போதுதான் மரணம் என்றென்றைக்கும் விழுங்கப்படும். ஆலயப் பணிகள் நித்திய உண்மைகளைச் சுட்டிக்காட்டிய அடையாளங்களாக இருந்தன; அந்த உண்மைகளாகவே அவை இருக்கவில்லை. ஆகவே இயேசுவின் மரணம் அவற்றைத் தேவையற்றதாக்கவில்லை. தேவன் நியாயத்தீர்ப்பில் ஆலயத்தை அகற்றும்வரை அவை நடைமுறையில் இருந்தன — சிலுவை அவற்றை ரத்துசெய்ததால் அல்ல, மாறாக அவை சுட்டிக்காட்டிய உண்மைகள் யுகத்தின் முடிவில் தேவனால் இறுதியாக நிறைவேற்றப்பட இன்னும் காத்திருக்கும்போதே, அந்த அடையாளங்களை அகற்ற தேவன் தீர்மானித்ததால்.

இன்று மன்னிப்பு எவ்வாறு செயல்படுகிறது

பலிகளைப் பற்றிய கட்டளைகள் ஒருபோதும் ஒழிக்கப்படவில்லை என்றும், சிலுவைக்குப் பிறகும் ஆலய அமைப்பு தொடர்ந்தது என்றும் — 70ஆம் ஆண்டில் தேவன் தாமே அதற்கு முடிவுகொண்டுவரும்வரை — அறிந்தால், இயல்பாகவே ஒரு கேள்வி எழுகிறது: இன்று எவராவது எவ்வாறு மன்னிப்பைப் பெற முடியும்? ஆரம்பத்திலிருந்தே தேவன் ஏற்படுத்திய அதே முறையில்தான் பதில் இருக்கிறது. மன்னிப்பு எப்போதும் தேவனுடைய கட்டளைகளுக்குக் கீழ்ப்படிவதினாலும் (2 நாளாகமம் 7:14; ஏசாயா 55:7), தேவன் தாமே ஏற்படுத்திய பலியினாலும் வந்துள்ளது (லேவியராகமம் 17:11; ). பண்டைய இஸ்ரவேலில், கீழ்ப்படிந்தவர்கள் எருசலேமிலுள்ள பலிபீடத்தில் சடங்குசார்ந்த சுத்திகரிப்பைப் பெற்றார்கள்; இரத்தம் சிந்தப்படுவதன் மூலமே நியாயப்பிரமாணம் இதனை முதன்மையாகச் செயல்படுத்தியது (லேவியராகமம் 4:20; 4:26; 4:31; எபிரெயர் 9:22). இன்று, பாவத்தைச் சுமந்துதீர்க்கிற தேவ ஆட்டுக்குட்டியாகிய மேசியாவின் பலியின்மூலம் கீழ்ப்படிந்தவர்கள் சுத்திகரிக்கப்படுகிறார்கள் (யோவான் 1:29).

இது நியாயப்பிரமாணத்தில் ஏற்பட்ட மாற்றத்தைக் குறிக்கவில்லை. இயேசு பலிசெலுத்துவதற்கான கட்டளைகளை ரத்துசெய்யவில்லை (மத்தேயு 5:17-19). மாறாக, தேவன் ஆலயத்தை அகற்றியபோது, கீழ்ப்படிதல் சுத்திகரிப்பைச் சந்திக்கும் வெளிப்புற இடத்தை மாற்றினார். அளவுகோல் அதேதான்: தேவனுக்குப் பயந்து அவருடைய கட்டளைகளைக் கைக்கொள்ளுகிறவர்களை தேவன் மன்னிக்கிறார் (சங்கீதம் 103:17-18; பிரசங்கி 12:13). பிதா ஒருவரை இழுத்துக்கொள்ளாவிட்டால் யாரும் மேசியாவிடம் வருவதில்லை (யோவான் 6:37; 6:39; 6:44; 6:65; 17:6); தமது நியாயப்பிரமாணத்தை மதிக்கிறவர்களையே பிதா இழுத்துக்கொள்கிறார் (மத்தேயு 7:21; 19:17; யோவான் 17:6; லூக்கா 8:21; 11:28).

பண்டைய இஸ்ரவேலில், கீழ்ப்படிதல் ஒருவரைப் பலிபீடத்துக்கு வழிநடத்தியது. இன்று, கீழ்ப்படிதல் ஒருவரை மேசியாவிடம் வழிநடத்துகிறது. வெளிப்புறக் காட்சி மாறியிருக்கிறது; ஆனால் கொள்கை மாறவில்லை. இஸ்ரவேலில் உண்மையற்றவர்கள் பலிகளால் சுத்திகரிக்கப்படவில்லை (ஏசாயா 1:11-16); இன்றும் உண்மையற்றவர்கள் கிறிஸ்துவின் இரத்தத்தால் சுத்திகரிக்கப்படுவதில்லை (எபிரெயர் 10:26-27). தேவன் எப்போதும் அதே இரண்டு காரியங்களையே கோரியிருக்கிறார்: அவருடைய நியாயப்பிரமாணத்துக்குக் கீழ்ப்படிதலும், அவர் ஏற்படுத்திய பலிக்குத் தன்னை ஒப்புக்கொடுத்தலும்.

ஆரம்பத்திலிருந்து இதுவரை, எந்த மிருகத்தின் இரத்தமோ, எந்தத் தானிய அல்லது மாவுக் காணிக்கையோ, பாவிக்கும் தேவனுக்கும் இடையில் உண்மையாகச் சமாதானத்தை ஏற்படுத்தியதில்லை. அந்தப் பலிகள் தேவனால் கட்டளையிடப்பட்டவை; ஆனால் அவை ஒப்புரவின் உண்மையான ஆதாரமாக இருக்கவில்லை. காளைகள், வெள்ளாட்டுக்கடாக்கள் ஆகியவற்றின் இரத்தம் பாவங்களைப் போக்குவது கூடாத காரியம் என்றும் (எபிரெயர் 10:4), உலகத்தோற்றத்துக்கு முன்னரே மேசியா முன்குறிக்கப்பட்டிருந்தார் என்றும் வேதவசனம் கற்பிக்கிறது (1 பேதுரு 1:19-20). ஏதேன் தோட்டத்திலிருந்து, தேவனோடு சமாதானம் என்பது பூரணமான, பாவமற்ற, ஒரேபேறான குமாரனின் மூலமாகவே எப்போதும் வந்துள்ளது (யோவான் 1:18; 3:16) — ஒவ்வொரு பலியும் யாரைச் சுட்டிக்காட்டியதோ அவரே அவர் (யோவான் 3:14-15; 3:16). பாவத்தின் தீவிரத்தையும் மன்னிப்பின் விலையையும் மனிதர்கள் காணவும், தொடவும், உணரவும், பூமிக்குரிய விதத்தில் புரிந்துகொள்ளவும் அனுமதித்த பொருள்சார்ந்த அடையாளங்களே வெளிப்புறக் காணிக்கைகள். தேவன் ஆலயத்தை அகற்றியபோது, ஆவிக்குரிய உண்மை மாறவில்லை. மாறியது பொருள்சார்ந்த வடிவமே. உண்மை அப்படியே இருந்தது: குற்றவாளிக்கும் பிதாவுக்கும் இடையில் சமாதானத்தை ஏற்படுத்துவது குமாரனின் பலியே (ஏசாயா 53:5). வெளிப்புற அடையாளங்களை அகற்ற தேவன் தீர்மானித்ததால் அவை நின்றுபோயின; ஆனால் உள்ளார்ந்த உண்மை — அவருக்குக் கீழ்ப்படிகிறவர்களுக்கு அவருடைய குமாரன்மூலம் அளிக்கப்படும் சுத்திகரிப்பு — மாறாமல் தொடர்கிறது (எபிரெயர் 5:9).

தேவன் ஆலயத்தை ஏன் அழித்தார்

70ஆம் ஆண்டில் ஆலயம் அழிக்கப்பட்டது “பலிகளை ஒழிப்பதற்காக” என்று இருந்திருந்தால், வேதவசனங்கள் அப்படிச் சொல்லியிருக்கும். அவை அப்படிச் சொல்லவில்லை. மாறாக, வரவிருந்த அழிவுக்கான காரணத்தை இயேசு தாமே விளக்கினார்: நியாயத்தீர்ப்பு.

எருசலேமுக்காக அவர் அழுது, அந்த நகரம் தன்னைச் சந்திக்க வந்த காலத்தை அறியவில்லை என்று சொன்னார் (லூக்கா 19:41-44). ஆலயம் கல்லின்மேல் கல் இல்லாதபடி இடிக்கப்படும் என்று அவர் எச்சரித்தார் (லூக்கா 21:5-6). தேவனுடைய தூதர்களுக்குச் செவிகொடுக்க மறுத்ததால் வீடு பாழாக்கப்பட்டிருக்கிறது என்று அவர் அறிவித்தார் (மத்தேயு 23:37-38). பலிகள் தீமையாக மாறிவிட்டன என்று அறிவிக்கும் புதிய இறையியல் இது அல்ல. இது பழைய, பழக்கமான நியாயத்தீர்ப்பின் முறைதான்: கி.மு. 586-இல் முதல் ஆலயம் அழிக்கப்பட்டதற்கான அதே காரணம் (2 நாளாகமம் 36:14-19; எரேமியா 7:12-14).

வேறு வார்த்தைகளில்:

  • நியாயப்பிரமாணம் மாறியதால் அல்ல, பாவத்தினால்தான் ஆலயம் விழுந்தது.
  • பலிகள் தேவபக்தியற்றவையாக மாறியதால் அல்ல, நியாயத்தீர்ப்பினால்தான் பலிபீடம் அகற்றப்பட்டது.

கட்டளைகள் முன்புபோலவே நித்தியமானவையாக எழுதப்பட்டிருந்தன (சங்கீதம் 119:160; மல்கியா 3:6). அந்தக் கட்டளைகளை நிறைவேற்றுவதற்கான வழிமுறைகளையே தேவன் அகற்றினார்.

சட்டமில்லாத புதிய மதத்தைச் சிலுவை அங்கீகரிக்கவில்லை

இன்று “கிறிஸ்தவம்” என்று அழைக்கப்படுவதில் பெரும்பாலானவை ஒரு எளிய பொய்யின் அடிப்படையில் கட்டப்பட்டுள்ளன: “இயேசு மரித்ததால், பலிகள், பண்டிகைகள், சுத்திகரிப்புச் சட்டங்கள், ஆலயம், ஆசாரியத்துவம் ஆகியவற்றுக்கான நியாயப்பிரமாணம் அனைத்தும் ஒழிக்கப்பட்டுவிட்டன. சிலுவை அவற்றுக்குப் பதிலாக வந்தது.”

ஆனால் இயேசு அப்படிச் சொல்லவே இல்லை. அவரைக் குறித்து தீர்க்கதரிசனம் உரைத்த தீர்க்கதரிசிகளும் அப்படிச் சொல்லவில்லை. மாறாக, பழைய ஏற்பாட்டில் கொடுக்கப்பட்டபடி தமது பிதாவின் கட்டளைகளுக்குக் கீழ்ப்படிவதே தமது உண்மையான சீஷர்கள் செய்யவேண்டும் என்று கிறிஸ்து தெளிவாகக் கூறினார்; அவருடைய அப்போஸ்தலர்களும் சீஷர்களும் அப்படியே செய்தார்கள் (மத்தேயு 7:21; 19:17; யோவான் 17:6; லூக்கா 8:21; 11:28).

பின்வருவனவற்றைச் செய்ய சிலுவை எவருக்கும் அதிகாரம் கொடுக்கவில்லை:

  • ஆலயச் சட்டங்களை ரத்துசெய்தல்
  • பஸ்காவுக்குப் பதிலாகத் திருவிருந்து ஆராதனை போன்ற புதிய சடங்குகளை உருவாக்குதல்
  • தசமபாகங்களைப் போதகர்களின் சம்பளமாக மாற்றுதல்
  • தேவனுடைய சுத்திகரிப்பு முறையை நவீன போதனைகளால் மாற்றுதல்
  • கீழ்ப்படிதலை விருப்பத்திற்குரியதாகக் கருதுதல்

இயேசுவின் மரணத்தைப் பற்றி எதுவும் நியாயப்பிரமாணத்தை மாற்றியமைக்க மனிதர்களுக்கு அதிகாரமளிப்பதில்லை. பாவத்தைக் குறித்தும் கீழ்ப்படிதலைக் குறித்தும் தேவன் தீவிரமாக இருக்கிறார் என்பதையே அது உறுதிப்படுத்துகிறது.

இன்று நமது நிலைப்பாடு: கீழ்ப்படியக்கூடியவற்றுக்குக் கீழ்ப்படிந்து, முடியாதவற்றை மதித்தல்

சிலுவையும் ஆலயமும் தவிர்க்கமுடியாத ஒரே உண்மையில் சந்திக்கின்றன:

  • நியாயப்பிரமாணம் மாற்றப்படாமல் நிலைத்திருக்கிறது (மத்தேயு 5:17-19; லூக்கா 16:17).
  • ஆலயம் தேவனால் அகற்றப்பட்டிருக்கிறது (லூக்கா 21:5-6).

அதாவது:

  • இன்றும் கீழ்ப்படியக்கூடிய கட்டளைகளுக்குச் சாக்குப்போக்குகள் இன்றி கீழ்ப்படிய வேண்டும்.
  • ஆலயத்தைச் சார்ந்த கட்டளைகள் எழுதப்பட்டுள்ளபடியே மதிக்கப்பட வேண்டும்; ஆனால் அவற்றை நடைமுறைப்படுத்தக் கூடாது; ஏனெனில் பலிபீடத்தையும் ஆசாரியத்துவத்தையும் தேவன் தாமே அகற்றினார்.

தேவன் ஆலயத்தை மீட்டெடுக்காததால், இன்று பலிசெலுத்தும் முறையின் மனிதனால் உருவாக்கப்பட்ட வடிவத்தை நாம் மீண்டும் கட்டுவதில்லை. தேவன் அவற்றை ஒருபோதும் ரத்துசெய்யாததால், பலிச் சட்டங்கள் ஒழிக்கப்பட்டுவிட்டன என்று நாம் அறிவிப்பதில்லை.

சிலுவைக்கும் வெறுமையான ஆலய மலையுக்கும் இடையில், பயத்துடனும் நடுக்கத்துடனும் நின்று, இதை அறிந்திருக்கிறோம்:

  • பிதாவுக்குக் கீழ்ப்படிகிறவர்களைச் சுத்திகரிக்கும் மெய்யான ஆட்டுக்குட்டி இயேசுவே (யோவான் 1:29; 6:44).
  • ஆலயச் சட்டங்கள் நித்தியக் கட்டளைகளாக எழுதப்பட்டவாறே நிலைத்திருக்கின்றன (சங்கீதம் 119:160).
  • அவற்றை இப்போது நிறைவேற்ற முடியாதிருப்பது தேவனுடைய நியாயத்தீர்ப்பின் விளைவு; மாற்றீடுகளை உருவாக்குவதற்கான நமது அனுமதி அல்ல (லூக்கா 19:41-44; 21:5-6).

சிலுவையும் ஆலயமும் இணைந்து

சரியான பாதை, இந்த இரண்டு அதீத நிலைப்பாடுகளையும் மறுக்கிறது:

  • “இயேசு பலிகளை ஒழித்துவிட்டார்; ஆகவே நியாயப்பிரமாணம் இனி முக்கியமில்லை” என்பது அல்ல.
  • “தேவனுடைய ஆலயம் இல்லாமலே, நமது சொந்த வழியில் இப்போது பலிகளை மீண்டும் கட்டியெழுப்ப வேண்டும்” என்பதும் அல்ல.

மாறாக:

  • தமது நியாயப்பிரமாணத்துக்குக் கீழ்ப்படிகிறவர்களுக்காகப் பிதாவால் அனுப்பப்பட்ட தேவ ஆட்டுக்குட்டி இயேசு என்று நாங்கள் விசுவாசிக்கிறோம் (யோவான் 1:29; 14:15).
  • ஒழிப்பதற்காக அல்ல, நியாயத்தீர்ப்பாகவே தேவன் ஆலயத்தை அகற்றினார் என்பதை நாங்கள் ஏற்றுக்கொள்கிறோம் (லூக்கா 19:41-44; மத்தேயு 23:37-38).
  • இன்று நடைமுறையில் சாத்தியமாக இருக்கும் ஒவ்வொரு கட்டளைக்கும் நாங்கள் கீழ்ப்படிகிறோம்.
  • மனித சடங்குகளால் அவற்றை மாற்ற மறுப்பதன் மூலம், ஆலயத்தைச் சார்ந்த கட்டளைகளை நாங்கள் மதிக்கிறோம்.

சிலுவை ஆலயத்துடன் போட்டியிடுவதில்லை. ஆலயத்தின் பின்னுள்ள பொருளைச் சிலுவை வெளிப்படுத்துகிறது. தேவன் அகற்றியதை அவர் மீட்டெடுக்கும் வரையில், நமது கடமை தெளிவானது:

  • கீழ்ப்படியக்கூடியவற்றுக்குக் கீழ்ப்படியுங்கள்.
  • கீழ்ப்படிய முடியாதவற்றை மதியுங்கள்.
  • அழிக்க அல்ல, நிறைவேற்றவே வந்த இயேசு மாற்றியமைக்க வந்த நியாயப்பிரமாணத்தை மாற்றுவதற்கான சாக்காகச் சிலுவையை ஒருபோதும் பயன்படுத்தாதீர்கள் (மத்தேயு 5:17-19).

Articles

இணைப்பு 8h: ஆலயத்துடன் தொடர்புடைய பகுதியளவு மற்றும் அடையாளரீதியான கீழ்ப்படிதல்

இந்த ஆய்வை ஒலி வடிவில் கேளுங்கள் அல்லது பதிவிறக்குங்கள்
00:00
00:00பதிவிறக்கு

எருசலேமில் ஆலயம் இருந்தால் மட்டுமே கடைப்பிடிக்கக்கூடிய கடவுளுடைய சட்டங்களை ஆராயும் தொடரின் ஒரு பகுதியாக இந்தப் பக்கம் உள்ளது.

நவீன மதத்தில் மிகப் பெரிய தவறான புரிதல்களில் ஒன்று, கடவுள் தாம் கொடுத்த கட்டளைகளுக்குப் பதிலாகப் பகுதியளவான கீழ்ப்படிதலையோ அடையாளரீதியான கீழ்ப்படிதலையோ ஏற்றுக்கொள்கிறார் என்ற நம்பிக்கையாகும். ஆனால் கடவுளுடைய நியாயப்பிரமாணம் துல்லியமானது. அவருடைய தீர்க்கதரிசிகள் மூலமாகவும் மேசியா மூலமாகவும் வெளிப்படுத்தப்பட்ட ஒவ்வொரு வார்த்தையும், ஒவ்வொரு விவரமும், ஒவ்வொரு எல்லையும் அவருடைய அதிகாரத்தின் முழு வலிமையையும் கொண்டிருக்கின்றன. எதையும் சேர்க்கக் கூடாது. எதையும் நீக்கக் கூடாது (உபாகமம் 4:2; 12:32). கடவுளுடைய நியாயப்பிரமாணத்தின் ஒரு பகுதியை மாற்றலாம், தளர்த்தலாம், வேறொன்றால் பதிலீடு செய்யலாம் அல்லது மறுவடிவமைக்கலாம் என்று ஒருவர் தீர்மானிக்கும் அந்தக் கணத்திலிருந்து, அவர் கடவுளுக்குக் கீழ்ப்படிவதில்லை—தனக்குத்தானே கீழ்ப்படிகிறார்.

கடவுளின் துல்லியமும் உண்மையான கீழ்ப்படிதலின் இயல்பும்

கடவுள் ஒருபோதும் தெளிவற்ற கட்டளைகளைக் கொடுக்கவில்லை. அவர் துல்லியமான கட்டளைகளைக் கொடுத்தார். அவர் பலிகளைக் கட்டளையிட்டபோது, மிருகங்கள், ஆசாரியர்கள், பலிபீடம், நெருப்பு, இடம், காலம் ஆகியவற்றைப் பற்றிய விவரங்களைக் கொடுத்தார். அவர் பண்டிகைகளைக் கட்டளையிட்டபோது, நாட்கள், காணிக்கைகள், சுத்தத் தேவைகள், வழிபாட்டுத் தலம் ஆகியவற்றை வரையறுத்தார். அவர் நேர்த்திக்கடன்களைக் கட்டளையிட்டபோது, அவை எவ்வாறு தொடங்க வேண்டும், எவ்வாறு தொடர வேண்டும், எவ்வாறு முடிக்கப்பட வேண்டும் என்பதைக் குறிப்பிட்டார். அவர் தசமபாகங்களையும் முதற்பலன்களையும் கட்டளையிட்டபோது, எவற்றைக் கொண்டுவர வேண்டும், எங்கே கொண்டுவர வேண்டும், யார் அவற்றைப் பெற வேண்டும் என்பதைக் குறிப்பிட்டார். எதுவும் மனிதரின் படைப்பாற்றலையோ தனிப்பட்ட விளக்கத்தையோ சார்ந்திருக்கவில்லை.

இந்தத் துல்லியம் தற்செயலானதல்ல. இது நியாயப்பிரமாணத்தைக் கொடுத்தவரின் குணத்தைப் பிரதிபலிக்கிறது. கடவுள் ஒருபோதும் கவனக்குறைவானவரோ, தோராயமானவரோ, தன்னிச்சையாக மாற்றங்களைச் செய்ய அனுமதிப்பவரோ அல்ல. மக்கள் தாம் கட்டளையிட்டிருக்க வேண்டும் என்று விரும்புவதற்குக் கீழ்ப்படிவதை அல்ல, அவர் கட்டளையிட்டதற்குக் கீழ்ப்படிவதையே அவர் எதிர்பார்க்கிறார்.

ஆகவே, ஒருவர் ஒரு சட்டத்தைப் பகுதியளவில் கடைப்பிடிக்கும்போதோ—அல்லது தேவையான செயல்களுக்குப் பதிலாக அடையாளரீதியான செயல்களைச் செய்யும்போதோ—அவர் இனி கடவுளுக்குக் கீழ்ப்படிவதில்லை. அவரே உருவாக்கிய கட்டளையின் ஒரு வடிவத்திற்குக் கீழ்ப்படிகிறார்.

பகுதியளவான கீழ்ப்படிதல் கீழ்ப்படியாமையே

பகுதியளவான கீழ்ப்படிதல் என்பது, கடினமானதாகவோ செலவுமிக்கதாகவோ கட்டுப்படுத்துவதாகவோ தோன்றும் அம்சங்களைக் கைவிட்டுவிட்டு, ஒரு கட்டளையின் “எளிதான” அல்லது “வசதியான” அம்சங்களைக் கடைப்பிடிக்க முயல்வதாகும். ஆனால் நியாயப்பிரமாணம் துண்டு துண்டாக வருவதில்லை. தேர்ந்தெடுத்துக் கீழ்ப்படிவது, புறக்கணிக்கப்படும் பகுதிகளின் மீது கடவுளுக்கு உள்ள அதிகாரத்தை மறுப்பதாகும்.

கடவுளுடைய கட்டளைகளின் ஒரு சிறு விவரத்தைக்கூட மறுப்பது கலகமே என்று கடவுள் இஸ்ரவேலை மீண்டும் மீண்டும் எச்சரித்தார் (உபாகமம் 27:26; எரேமியா 11:3-4). மிகச் சிறிய கட்டளையைக்கூட தளர்த்துகிறவன் பரலோகராஜ்யத்தில் சிறியவன் எனப்படுவான் என்று இயேசு கூறியபோது அதே உண்மையை உறுதிப்படுத்தினார் (மத்தேயு 5:17-19). கடினமான பகுதிகளைப் புறக்கணித்துவிட்டு மற்றவற்றைக் கடைப்பிடிக்க மேசியா ஒருபோதும் அனுமதி அளிக்கவில்லை.

ஆலயத்தைச் சார்ந்த சட்டங்கள் ஒருபோதும் ஒழிக்கப்படவில்லை என்பதை அனைவரும் புரிந்துகொள்வது முக்கியம். கடவுள் ஆலயத்தை அகற்றினார்; நியாயப்பிரமாணத்தை அல்ல. நியாயப்பிரமாணத்தை முழுமையாகக் கடைப்பிடிக்க முடியாதபோது, பகுதியளவான கீழ்ப்படிதல் என்பது ஒரு தெரிவல்ல. அதை மாற்ற மறுப்பதன் மூலம் வழிபடுபவர் நியாயப்பிரமாணத்தை மதிக்க வேண்டும்.

அடையாளரீதியான கீழ்ப்படிதல் மனிதனால் உருவாக்கப்பட்ட வழிபாடு

அடையாளரீதியான கீழ்ப்படிதல் இன்னும் ஆபத்தானது. இயலாத ஒரு கட்டளைக்குப் பதிலாக, அந்தச் சட்டத்தை “மதிப்பதற்காக” வடிவமைக்கப்பட்ட அடையாளச் செயலை ஒருவர் செய்ய முயலும்போது அது நிகழ்கிறது. ஆனால் அடையாளரீதியான மாற்றீடுகளுக்கு கடவுள் அனுமதி அளிக்கவில்லை. ஆலயம் இருந்தபோது பலிகளுக்குப் பதிலாக ஜெபங்களையோ, பண்டிகைகளுக்குப் பதிலாக தியானங்களையோ இஸ்ரவேல் மாற்றிக்கொள்ள அவர் அனுமதிக்கவில்லை. அடையாளரீதியான நசரேயர் நேர்த்திக்கடன்களையும் அவர் அனுமதிக்கவில்லை. அடையாளரீதியான தசமபாகங்களையும் அவர் அனுமதிக்கவில்லை. வெளிப்புறச் சடங்குகளை மனிதர்கள் எங்கும் செய்யக்கூடிய எளிமைப்படுத்தப்பட்ட வடிவங்களால் மாற்றலாம் என்று அவர் ஒருபோதும் யாரிடமும் கூறவில்லை.

அடையாளரீதியான கீழ்ப்படிதலை உருவாக்குவது, கீழ்ப்படிதலின் உடல்ரீதியான இயலாமை கடவுளுக்கே எதிர்பாராததாகப் பட்டதுபோல் பாசாங்கு செய்வதாகும்—அவர் தாமே அகற்றியதை நாம் “போலியாகச் செய்து காட்டுவதற்கு” கடவுளுக்கு நம்முடைய உதவி தேவைப்படுவதுபோல. ஆனால் இது கடவுளுக்கு எதிரான குற்றமாகும். இது அவருடைய கட்டளைகளை நெகிழ்வானவையாகவும், அவருடைய துல்லியத்தைப் பேச்சுவார்த்தைக்கு உட்பட்டதாகவும், அவருடைய சித்தத்தை மனிதப் படைப்பாற்றலால் “உதவப்பட” வேண்டிய ஒன்றாகவும் கருதுகிறது.

கடவுள் கூறிய கட்டளைக்குப் பதிலாக அவர் கூறாத ஒன்றை வைப்பதால், அடையாளரீதியான கீழ்ப்படிதல் கீழ்ப்படியாமையாகும்.

கீழ்ப்படிதல் இயலாதபோது, கடவுள் மாற்றீட்டை அல்ல, கட்டுப்பாட்டை எதிர்பார்க்கிறார்

கடவுள் ஆலயத்தையும், பலிபீடத்தையும், லேவியர் ஊழியத்தையும் அகற்றியபோது, சில கட்டளைகளை இனி நிறைவேற்ற முடியாது என்று உறுதியான ஒரு அறிவிப்பைச் செய்தார். ஆனால் அவற்றுக்குப் பதிலாக வேறு எதையும் செய்ய அவர் அனுமதிக்கவில்லை.

உடல்ரீதியாகக் கடைப்பிடிக்க முடியாத கட்டளைக்கான சரியான பதில் எளிமையானது:

கடவுள் கீழ்ப்படிவதற்கான வழியை மீண்டும் அளிக்கும் வரை, அதைக் கடைப்பிடிக்காமல் இருங்கள்.

இது கீழ்ப்படியாமை அல்ல. கடவுள் தாமே ஏற்படுத்திய எல்லைகளுக்குக் கீழ்ப்படிவதாகும். தாழ்மையுடனும் கட்டுப்பாட்டுடனும் வெளிப்படுத்தப்படும் கர்த்தருக்கான பயம் இதுவே.

ஒரு சட்டத்தின் அடையாளரீதியான வடிவத்தை உருவாக்குவது தாழ்மை அல்ல—அது பக்தியின் வேடமிட்ட கலகமாகும்.

“செய்யக்கூடிய மாற்று வடிவங்களின்” ஆபத்து

கடவுள் நிறைவேற்ற இயலாதவையாக ஆக்கிய கட்டளைகளுக்காக, நவீன மதம் அடிக்கடி “செய்யக்கூடிய மாற்று வடிவங்களை” உருவாக்க முயல்கிறது:

  • பஸ்கா பலிக்குப் பதிலாக உருவாக்கப்பட்ட திருவிருந்து ஆராதனை
  • கடவுள் வரையறுத்த தசமபாகத்துக்குப் பதிலாக 10 சதவீத நிதி நன்கொடை
  • எருசலேமில் கட்டளையிடப்பட்ட காணிக்கைகளுக்குப் பதிலாகப் பண்டிகை “ஒத்திகைகள்”
  • உண்மையான நேர்த்திக்கடனுக்குப் பதிலாக அடையாளரீதியான நசரேயர் நடைமுறைகள்
  • வேதாகமத்தின் சுத்திகரிப்பு முறைக்குப் பதிலாகச் சடங்குரீதியான “சுத்தம் குறித்த போதனைகள்”

இந்த நடைமுறைகள் ஒவ்வொன்றும் ஒரே முறையைப் பின்பற்றுகின்றன:

  1. கடவுள் ஒரு துல்லியமான கட்டளையைக் கொடுத்தார்.
  2. கடவுள் ஆலயத்தை அகற்றி, கீழ்ப்படிதலை இயலாததாக்கினார்.
  3. மனிதர்கள் தங்களால் நிறைவேற்றக்கூடிய மாற்றியமைக்கப்பட்ட வடிவத்தை உருவாக்கினர்.
  4. அதை அவர்கள் கீழ்ப்படிதல் என்று அழைக்கிறார்கள்.

ஆனால் கடவுள் தம்முடைய கட்டளைகளுக்குப் பதிலாக எதையும் ஏற்றுக்கொள்வதில்லை. அவர் தாமே வரையறுத்த கீழ்ப்படிதலை மட்டுமே ஏற்றுக்கொள்கிறார்.

மாற்றீட்டை உருவாக்குவது, கடவுள் தவறு செய்துவிட்டார் என்று குறிப்பதாகும்—அதாவது தொடர்ந்து கீழ்ப்படிவார்கள் என்று அவர் எதிர்பார்த்தார், ஆனால் கீழ்ப்படிவதற்கான வழியைப் பாதுகாக்கத் தவறிவிட்டார் என்று சொல்வதாகும். கடவுள் கவனிக்கத் தவறியதாகக் கூறப்படும் ஒரு “பிரச்சினைக்கு” மனிதப் புத்திசாலித்தனத்தைத் தீர்வாகக் கருதுவதாகும். இது கடவுளுடைய ஞானத்தை அவமதிப்பதாகும்.

இன்றைய கீழ்ப்படிதல்: நியாயப்பிரமாணத்தை மாற்றாமல் மதித்தல்

இன்று நாம் கடைப்பிடிக்க வேண்டிய சரியான அணுகுமுறை, வேதவசனம் முழுவதும் தேவைப்படுவது ஒன்றே: கடவுள் சாத்தியமாக்கிய அனைத்துக்கும் கீழ்ப்படிவதும், அவர் சாத்தியமாக்காததை மாற்ற மறுப்பதும்.

  • ஆலயத்தைச் சார்ந்திராத கட்டளைகளுக்குக் கீழ்ப்படிகிறோம்.
  • ஆலயத்தைச் சார்ந்திருக்கும் கட்டளைகளை மாற்ற மறுப்பதன் மூலம் அவற்றை மதிக்கிறோம்.
  • பகுதியளவான கீழ்ப்படிதலை நிராகரிக்கிறோம்.
  • அடையாளரீதியான கீழ்ப்படிதலை நிராகரிக்கிறோம்.
  • அவர் கட்டளையிட்டவற்றுக்கு மட்டுமே, அவர் கட்டளையிட்ட விதத்திலேயே கீழ்ப்படியும் அளவுக்கு நாம் கடவுளுக்குப் பயப்படுகிறோம்.

இதுவே உண்மையான விசுவாசம். இதுவே உண்மையான கீழ்ப்படிதல். மற்ற அனைத்தும் மனிதனால் உருவாக்கப்பட்ட மதமே.

அவருடைய வார்த்தையைக் கேட்டு நடுங்கும் இருதயம்

தம்முடைய வார்த்தையைக் கேட்டு நடுங்குகிற வழிபடுபவரையே கடவுள் பிரியப்படுத்துகிறார் (ஏசாயா 66:2)—அதை வசதியாகவோ சாத்தியமாகவோ ஆக்கும்படி மறுவடிவமைக்கிறவரை அல்ல. தாழ்மையான ஒருவர், கடவுள் தற்காலிகமாக எட்ட முடியாதவையாக வைத்துள்ள கட்டளைகளுக்குப் பதிலாகப் புதிய சட்டங்களை உருவாக்க மறுக்கிறார். கடவுள் உண்மையில் கூறிய கட்டளைக்கு எப்போதும் பொருந்தியிருக்க வேண்டும் என்பதைக் கீழ்ப்படிதல் குறிக்கிறது என்பதை அவர் உணர்கிறார்.

கடவுளுடைய நியாயப்பிரமாணம் இன்னமும் பரிபூரணமானது. எதுவும் ஒழிக்கப்படவில்லை. ஆனால் ஒவ்வொரு கட்டளையையும் இன்று கடைப்பிடிக்க முடியாது. உண்மையுள்ள பதில், பகுதியளவான கீழ்ப்படிதலை மறுப்பதும், அடையாளரீதியான கீழ்ப்படிதலை நிராகரிப்பதும், கடவுள் கொடுத்தவாறே நியாயப்பிரமாணத்தை மதிப்பதுமாகும்.

Articles

இணைப்பு 8g: நசரேய விரதமும் நேர்த்திக்கடன் சட்டங்களும் — இன்று ஏன் அவற்றைக் கடைப்பிடிக்க முடியாது

இந்த ஆய்வை ஒலி வடிவில் கேளுங்கள் அல்லது பதிவிறக்குங்கள்
00:00
00:00பதிவிறக்கு

இந்தப் பக்கம், எருசலேமில் ஆலயம் இருந்தபோது மட்டுமே கடைப்பிடிக்கக்கூடிய தேவனுடைய சட்டங்களை ஆராயும் தொடரின் ஒரு பகுதியாகும்.

நசரேய விரதம் உட்பட நேர்த்திக்கடன்களுக்கான சட்டங்கள், தோராவின் சில கட்டளைகள் தேவனால் ஏற்படுத்தப்பட்ட ஆலய அமைப்பை எவ்வளவு ஆழமாகச் சார்ந்திருக்கின்றன என்பதைக் காட்டுகின்றன. ஆலயமும் பலிபீடமும் லேவிய ஆசாரியத்துவமும் அகற்றப்பட்டுவிட்டதால், இந்த நேர்த்திக்கடன்களை இன்று நிறைவேற்ற முடியாது. இந்த நேர்த்திக்கடன்களை—குறிப்பாக நசரேய விரதத்தை—நவீன காலத்தில் பின்பற்ற முயல்வது அல்லது “ஆவிக்குரியதாக்குவது” கீழ்ப்படிதல் அல்ல, மனிதர்கள் உருவாக்கியவை. இந்த நேர்த்திக்கடன்கள் யாவை, அவை எப்படித் தொடங்குகின்றன, எப்படித் முடிவடைகின்றன, தேவனுக்கு முன்பாக அவற்றை எப்படிப் பூர்த்திசெய்ய வேண்டும் என்பவற்றை நியாயப்பிரமாணம் வரையறுக்கிறது. ஆலயம் இல்லாமல், தோராவின் எந்த நேர்த்திக்கடனையும் தேவன் கட்டளையிட்டபடி நிறைவேற்ற முடியாது.

நேர்த்திக்கடன்களைப் பற்றி நியாயப்பிரமாணம் கட்டளையிட்டது

நியாயப்பிரமாணம் நேர்த்திக்கடன்களை மிகுந்த முக்கியத்துவத்துடன் எடுத்துக்கொள்கிறது. ஒருவர் தேவனுக்கு நேர்த்திக்கடன் செய்தால், வாக்களித்தபடியே அதை நிறைவேற்ற வேண்டிய கட்டுப்பாடாக அது மாறியது (எண்ணாகமம் 30:1-2; உபாகமம் 23:21-23). நேர்த்திக்கடனை நிறைவேற்றுவதைத் தாமதப்படுத்துவதும் நிறைவேற்றாமல் இருப்பதும் பாவம் என்று தேவன் எச்சரித்தார். ஆனால் நேர்த்திக்கடனை நிறைவேற்றுவது உள்ளானதாகவோ அடையாளரீதியானதாகவோ மட்டும் இருக்கவில்லை—அதற்கு செயல்களும் காணிக்கைகளும் தேவனுடைய பரிசுத்த ஸ்தலத்தின் பங்கேற்பும் தேவைப்பட்டன.

பல நேர்த்திக்கடன்களில் நன்றிப் பலிகளோ சுயவிருப்பக் காணிக்கைகளோ அடங்கியிருந்தன; அதாவது, தேவன் தேர்ந்தெடுத்த இடத்தில் அவருடைய பலிபீடத்தில்தான் நேர்த்திக்கடன் நிறைவேற்றப்பட வேண்டியிருந்தது (உபாகமம் 12:5-7; 12:11). பலிபீடம் இல்லாமல் எந்த நேர்த்திக்கடனையும் நிறைவு செய்ய முடியாது.

நசரேய விரதம்: ஆலயத்தைச் சார்ந்த சட்டம்

இன்று நிறைவேற்ற முடியாத கட்டளைக்கு நசரேய விரதமே மிகத் தெளிவான எடுத்துக்காட்டு; அதனுடன் தொடர்புடைய சில வெளிப்புறச் செயல்களைப் பின்பற்றுவது இன்னும் சாத்தியமாக இருந்தாலும் இதுவே உண்மை. எண்ணாகமம் 6-ஆம் அதிகாரம் நசரேய விரதத்தை விரிவாக விவரிக்கிறது. இந்த அதிகாரம், பிரித்தெடுக்கப்பட்ட நிலையின் வெளிப்புற அடையாளங்களுக்கும் தேவனுக்கு முன்பாக விரதத்தைச் செல்லுபடியாக்கும் தேவைகளுக்கும் இடையே தெளிவான வேறுபாட்டைக் காட்டுகிறது.

வெளிப்புற அடையாளங்கள்:

  • திராட்சரசத்திலிருந்தும் திராட்சைப் பொருட்கள் அனைத்திலிருந்தும் விலகியிருத்தல் (எண்ணாகமம் 6:3-4)
  • தலையில் கத்தியைப் படவிடாமல் தலைமுடியை வளர்த்தல் (எண்ணாகமம் 6:5)
  • பிணத்தால் ஏற்படும் அசுத்தத்தைத் தவிர்த்தல் (எண்ணாகமம் 6:6-7)

ஆனால் இந்தச் செயல்களில் எதுவும் நசரேய விரதத்தை ஏற்படுத்தவோ நிறைவு செய்யவோ முடியாது. நியாயப்பிரமாணத்தின்படி, ஒருவர் பரிசுத்த ஸ்தலத்திற்குச் சென்று தேவையான காணிக்கைகளைச் செலுத்தும்போதுதான் விரதம் நிறைவு பெறுகிறது—தேவனுக்கு முன்பாக ஏற்றுக்கொள்ளத்தக்கதாகிறது:

  • தகனபலி
  • பாவநிவாரண பலி
  • சமாதான பலி
  • தானியக் காணிக்கையும் பானபலியும்

இந்தப் பலிகள், விரதத்தின் அத்தியாவசிய நிறைவாகக் கட்டளையிடப்பட்டிருந்தன (எண்ணாகமம் 6:13-20). இவை இல்லாவிட்டால், விரதம் நிறைவுபெறாததாகவும் செல்லுபடியாகாததாகவும் இருக்கும். தற்செயலாக அசுத்தம் ஏற்பட்டால் கூடுதலான காணிக்கைகளையும் தேவன் கோரினார்; அதாவது, ஆலய அமைப்பு இல்லாமல் விரதத்தைத் தொடரவோ மீண்டும் தொடங்கவோ முடியாது (எண்ணாகமம் 6:9-12).

இதனால்தான் இன்று நசரேய விரதம் இருக்க முடியாது. ஒருவர் சில வெளிப்புறச் செயல்களைப் பின்பற்றலாம்; ஆனால் தேவன் வரையறுத்த விரதத்தைத் தொடங்கவோ தொடரவோ நிறைவுசெய்யவோ அவரால் முடியாது. பலிபீடமும் ஆசாரியத்துவமும் பரிசுத்த ஸ்தலமும் இல்லாமல் நசரேய விரதம் என்று எதுவுமில்லை—மனிதப் பின்பற்றுதல் மட்டுமே உண்டு.

இஸ்ரவேலர் எவ்வாறு கீழ்ப்படிந்தார்கள்

நசரேய விரதம் எடுத்த உண்மையுள்ள இஸ்ரவேலர்கள், தொடக்கம் முதல் முடிவு வரை நியாயப்பிரமாணத்திற்குக் கீழ்ப்படிந்தார்கள். விரத நாட்களில் தங்களைப் பிரித்துக்கொண்டு, அசுத்தத்தைத் தவிர்த்து, பின்னர் தேவன் கட்டளையிட்ட காணிக்கைகளுடன் விரதத்தை நிறைவுசெய்யப் பரிசுத்த ஸ்தலத்திற்குச் சென்றார்கள். தற்செயலாக ஏற்பட்ட அசுத்தத்திற்குக்கூட விரதத்தை “மீண்டும் தொடங்குவதற்கு” குறிப்பிட்ட காணிக்கைகள் தேவைப்பட்டன (எண்ணாகமம் 6:9-12).

ஒரு இஸ்ரவேலனும் கிராமத்து ஜெப ஆலயத்திலோ, தனியார் வீட்டிலோ, அடையாளரீதியான சடங்கிலோ நசரேய விரதத்தை நிறைவு செய்ததில்லை. தேவன் தேர்ந்தெடுத்த பரிசுத்த ஸ்தலத்தில்தான் அது செய்யப்பட வேண்டியிருந்தது.

மற்ற நேர்த்திக்கடன்களுக்கும் இதுவே உண்மை. அவற்றை நிறைவேற்றப் பலிகள் தேவைப்பட்டன; பலிகளுக்கோ ஆலயம் தேவைப்பட்டது.

இன்று இந்த நேர்த்திக்கடன்களைக் கடைப்பிடிக்க முடியாதது ஏன்

நசரேய விரதத்தையும்—பலிகள் தேவைப்படும் தோராவின் ஒவ்வொரு நேர்த்திக்கடனையும்—இன்று நிறைவேற்ற முடியாது; ஏனெனில் தேவனுடைய பலிபீடம் இனி இல்லை. ஆலயம் இல்லாமல் போய்விட்டது. ஆசாரியத்துவம் பணிசெய்வதில்லை. பரிசுத்த ஸ்தலம் இல்லை. இவை இல்லாமல் நேர்த்திக்கடனின் இறுதியான, அத்தியாவசியமான செயல் நடைபெற முடியாது.

காணிக்கைகள் இல்லாமல் நசரேய விரதத்தை “ஆவிக்குரிய விதத்தில் முடிக்க” தோரா அனுமதிப்பதில்லை. அடையாளரீதியான முடிவுகளையோ மாற்றுச் சடங்குகளையோ தனிப்பட்ட விளக்கங்களையோ நவீனகால போதகர்கள் உருவாக்குவதற்கும் அது இடமளிப்பதில்லை. விரதம் எப்படித் முடிவடைய வேண்டும் என்பதை தேவன் வரையறுத்தார்; கீழ்ப்படிவதற்கான வழிமுறைகளையும் அவரே அகற்றினார்.

இதன் காரணமாக:

  • இன்று யாரும் தோராவின்படி நசரேய விரதம் எடுக்க முடியாது.
  • காணிக்கைகள் தேவைப்படும் எந்த நேர்த்திக்கடனையும் இன்று நிறைவேற்ற முடியாது.
  • இந்த நேர்த்திக்கடன்களைப் பின்பற்றும் அடையாளரீதியான எந்த முயற்சியும் கீழ்ப்படிதல் அல்ல.

இந்தச் சட்டங்கள் நித்தியமானவையாகவே இருக்கின்றன; ஆனால் தேவன் ஆலயத்தை மீட்டமைக்கும் வரை கீழ்ப்படிதல் சாத்தியமில்லை.

இயேசு இந்தச் சட்டங்களை ரத்துசெய்யவில்லை

நேர்த்திக்கடன் சட்டங்களை இயேசு ஒருபோதும் ரத்துசெய்யவில்லை. நேர்த்திக்கடன்கள் கட்டுப்படுத்தும் தன்மை கொண்டவை என்பதால் அவற்றை அஜாக்கிரதையாகச் செய்வதைத் தவிர்க்கும்படி அவர் மக்களை எச்சரித்தார் (மத்தேயு 5:33-37); ஆனால் எண்ணாகமத்திலோ உபாகமத்திலோ எழுதப்பட்ட எந்தத் தேவையையும் அவர் நீக்கவில்லை. நசரேய விரதம் காலாவதியானது என்றோ, நேர்த்திக்கடன்களுக்குப் பரிசுத்த ஸ்தலம் இனி தேவையில்லை என்றோ அவர் தம் சீடர்களிடம் ஒருபோதும் கூறவில்லை.

பவுல் தன் தலையை மழித்துக்கொண்டதும் (அப்போஸ்தலர் 18:18), எருசலேமில் தூய்மைப்படுத்துதலுக்கான செலவுகளில் பங்கேற்றதும் (அப்போஸ்தலர் 21:23-24), இயேசு நேர்த்திக்கடன் சட்டங்களை ஒருபோதும் ரத்துசெய்யவில்லை என்பதையும், ஆலயம் அழிக்கப்படுவதற்கு முன்பு இஸ்ரவேலர்கள் தோரா கோரியபடியே தங்கள் நேர்த்திக்கடன்களைத் தொடர்ந்து நிறைவேற்றினார்கள் என்பதையும் உறுதிப்படுத்துகின்றன. பவுல் தனியாகவோ ஜெப ஆலயத்திலோ எதையும் நிறைவேற்றவில்லை; அவர் எருசலேமுக்கும், ஆலயத்துக்கும், பலிபீடத்துக்கும் சென்றார்; ஏனெனில் நேர்த்திக்கடன் எங்கே நிறைவுசெய்யப்பட வேண்டும் என்பதை நியாயப்பிரமாணம் வரையறுத்திருந்தது. நசரேய விரதம் என்றால் என்ன என்பதைத் தோரா வரையறுக்கிறது; தோராவின்படி, தேவனுடைய பரிசுத்த ஸ்தலத்தில் செலுத்தப்படும் காணிக்கைகள் இல்லாமல் எந்த நேர்த்திக்கடனையும் நிறைவேற்ற முடியாது.

அடையாளரீதியான கீழ்ப்படிதல் கீழ்ப்படியாமையே

பலிகள், பண்டிகைகள், தசமபாகங்கள், தூய்மைப்படுத்துதல் சட்டங்கள் ஆகியவற்றைப் போலவே, ஆலயம் அகற்றப்பட்டிருப்பது இந்தச் சட்டங்களை நாம் மதிக்க வேண்டிய நிலையை ஏற்படுத்துகிறது—மாற்று வழிகளை உருவாக்குவதன் மூலம் அல்ல, கீழ்ப்படிதல் சாத்தியமில்லாத இடத்தில் கீழ்ப்படிகிறோம் என்று உரிமைகோர மறுப்பதன் மூலம்.

இன்று தலைமுடியை வளர்ப்பதன் மூலமோ, திராட்சரசத்தைத் தவிர்ப்பதன் மூலமோ, இறுதிச்சடங்குகளைத் தவிர்ப்பதன் மூலமோ நசரேய விரதத்தைப் பின்பற்றுவது கீழ்ப்படிதல் அல்ல. அது தேவன் உண்மையில் கொடுத்த கட்டளைகளிலிருந்து துண்டிக்கப்பட்ட ஓர் அடையாளச் செயல். பரிசுத்த ஸ்தலத்தில் செலுத்தப்படும் காணிக்கைகள் இல்லாமல், தொடக்கத்திலிருந்தே அந்த விரதம் செல்லுபடியாகாது.

அடையாளரீதியான கீழ்ப்படிதலை தேவன் ஏற்றுக்கொள்வதில்லை. தேவனுக்குப் பயப்படும் ஆராதிப்பவர், ஆலயத்திற்கோ பலிபீடத்திற்கோ மாற்றுகளை உருவாக்குவதில்லை. தேவன் தாமே விதித்த வரம்புகளை ஏற்றுக்கொள்வதன் மூலம் அவர் நியாயப்பிரமாணத்தை மதிக்கிறார்.

கீழ்ப்படிக்கக்கூடியவற்றிற்குக் கீழ்ப்படிகிறோம்; முடியாதவற்றை மதிக்கிறோம்

நசரேய விரதம் பரிசுத்தமானது. பொதுவாக நேர்த்திக்கடன்களும் பரிசுத்தமானவை. இந்தச் சட்டங்கள் எதுவும் ரத்துசெய்யப்படவில்லை; அவை ஒருநாள் அடையாளரீதியான நடைமுறைகளாலோ உள்ளான நோக்கங்களாலோ மாற்றப்படும் என்று தோராவில் எதுவும் கூறப்படவில்லை.

ஆனால் தேவன் ஆலயத்தை அகற்றிவிட்டார். ஆகவே:

  • நசரேய விரதத்தை நம்மால் நிறைவேற்ற முடியாது.
  • காணிக்கைகள் தேவைப்படும் நேர்த்திக்கடன்களை நம்மால் நிறைவேற்ற முடியாது.
  • இந்தச் சட்டங்களை அடையாளரீதியாக நிறைவேற்றுவதாகப் பாசாங்கு செய்யாமல் இருப்பதன் மூலம் அவற்றை மதிக்கிறோம்.

இன்று கீழ்ப்படிதல் என்பது இன்னும் கடைப்பிடிக்கக்கூடிய கட்டளைகளைக் கடைப்பிடிப்பதும், தேவன் பரிசுத்த ஸ்தலத்தை மீட்டமைக்கும் வரை மற்றவற்றை மதிப்பதுமாகும். நசரேய விரதம் நியாயப்பிரமாணத்தில் தொடர்ந்து எழுதப்பட்டிருக்கிறது; ஆனால் பலிபீடம் மீண்டும் நிலைநாட்டப்படும் வரை அதற்குக் கீழ்ப்படிய முடியாது.

Articles

இணைப்பு 8f: திருவிருந்து சடங்கு — இயேசுவின் கடைசி இராப்போஜனம் பஸ்காவாக இருந்தது

இந்த ஆய்வை ஒலி வடிவில் கேளுங்கள் அல்லது பதிவிறக்குங்கள்
00:00
00:00பதிவிறக்கு

இந்தப் பக்கம், எருசலேமில் ஆலயம் இருந்தபோது மட்டுமே கடைப்பிடிக்கக்கூடிய தேவனுடைய கட்டளைகளை ஆராயும் தொடரின் ஒரு பகுதியாகும்.

திருவிருந்து சடங்கு, இந்தத் தொடர் வெளிப்படுத்தும் விஷயங்களில் மிக வலுவான எடுத்துக்காட்டுகளில் ஒன்றாகும்: தேவன் தாமே ஆலயத்தையும் பலிபீடத்தையும் லேவிய ஆசாரியத்துவத்தையும் அகற்றியபோது, கடைப்பிடிக்க முடியாதபடி செய்த கட்டளைகளுக்குப் பதிலாக மனிதர்கள் உருவாக்கிய அடையாளப்பூர்வமான “கீழ்ப்படிதல்” அது. பலிகளுக்குப் பதிலாகவோ பஸ்காவுக்குப் பதிலாகவோ திரும்பத் திரும்ப நடத்தப்படும் அப்பமும் திராட்சரசமும் சார்ந்த சடங்கைக் தேவனுடைய சட்டம் ஒருபோதும் கட்டளையிடவில்லை. இயேசு ஆலயச் சட்டங்களை ஒருபோதும் ரத்து செய்யவில்லை; அவற்றுக்குப் பதிலாகப் புதிய சடங்கையும் அவர் ஏற்படுத்தவில்லை. இன்று மக்கள் “கர்த்தருடைய இராப்போஜனம்” என்று அழைப்பது தோராவிலிருந்து வரும் கட்டளை அல்ல; ஆலயத்தைச் சாராத தேவனுடைய சட்டமும் அல்ல. இயேசு தமது கடைசி பஸ்காவின்போது செய்ததைத் தவறாகப் புரிந்துகொண்டதன் அடிப்படையில் கட்டப்பட்ட மனித சடங்கு அது.

சட்டத்தின் முறை: உண்மையான பலிகள், உண்மையான இரத்தம், உண்மையான பலிபீடம்

சட்டத்தின்படி, மன்னிப்பும் நினைவுகூருதலும் பலியில்லாத அடையாளங்களுடன் ஒருபோதும் இணைக்கப்படவில்லை. மையக் கோட்பாடு தெளிவானது: தேவன் தமது நாமத்தை வைக்கத் தேர்ந்தெடுத்த இடத்தில் உள்ள உண்மையான பலிபீடத்தில் உண்மையான இரத்தம் செலுத்தப்படும்போதுதான் பாவம் கையாளப்படுகிறது (லேவியராகமம் 17:11; உபாகமம் 12:5-7). அன்றாடப் பலிகளுக்கும், பாவநிவாரணப் பலிகளுக்கும், சர்வாங்க தகனபலிகளுக்கும், பஸ்கா ஆட்டுக்குட்டிக்கும் இது உண்மையாகும் (யாத்திராகமம் 12:3-14; உபாகமம் 16:1-7).

பஸ்கா விருந்து, விருப்பம்போல் நடத்தப்படும் நினைவுகூருதல் ஆராதனை அல்ல. அது பின்வருவனவற்றைக் கொண்ட கட்டளையிடப்பட்ட சடங்காகும்:

  • குற்றமற்ற உண்மையான ஆட்டுக்குட்டி
    • யாத்திராகமம் 12:3 — தேவனுடைய கட்டளையின்படி ஒவ்வொரு குடும்பமும் ஒரு ஆட்டுக்குட்டியை எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும்.
    • யாத்திராகமம் 12:5 — ஆட்டுக்குட்டி குறையற்றதாகவும், முதலாம் வயதுடைய பூரணமான ஆணாகவும் இருக்க வேண்டும்.
  • தேவன் கட்டளையிட்டபடியே கையாளப்படும் உண்மையான இரத்தம்
    • யாத்திராகமம் 12:7 — அவர்கள் ஆட்டுக்குட்டியின் இரத்தத்தை எடுத்து நிலைக்கால்களிலும் மேற்படிக்கையிலும் பூச வேண்டும்.
    • யாத்திராகமம் 12:13 — இரத்தம் அவர்களுக்கு அடையாளமாக இருக்கும்; உண்மையான இரத்தம் பூசப்பட்ட இடங்களிலேயே தேவன் கடந்து செல்வார்.
  • புளிப்பில்லாத அப்பமும் கசப்பான கீரைகளும்
    • யாத்திராகமம் 12:8 — அவர்கள் புளிப்பில்லாத அப்பத்தோடும் கசப்பான கீரைகளோடும் ஆட்டுக்குட்டியைச் சாப்பிட வேண்டும்.
    • உபாகமம் 16:3 — அவர்கள் புளித்த அப்பம் எதையும் சாப்பிடக்கூடாது; ஏழு நாட்களும் உபத்திரவத்தின் அப்பத்தை மட்டுமே சாப்பிட வேண்டும்.
  • குறிப்பிட்ட காலமும் ஒழுங்கும்
    • யாத்திராகமம் 12:6 — பதினான்காம் நாளில் அந்தி நேரத்தில் ஆட்டுக்குட்டி கொல்லப்பட வேண்டும்.
    • லேவியராகமம் 23:5 — குறித்த காலத்தில், முதலாம் மாதத்தின் பதினான்காம் நாளில் பஸ்கா ஆசரிக்கப்பட வேண்டும்.

பின்னர் தேவன் பஸ்காவை மையப்படுத்தினார்: இனி எந்தப் பட்டணத்திலும் ஆட்டுக்குட்டியைப் பலியிட முடியாது; அவர் தேர்ந்தெடுத்த இடத்தில், அவருடைய பலிபீடத்துக்கு முன்பாக மட்டுமே பலியிட முடியும் (உபாகமம் 16:5-7). முழு அமைப்பும் ஆலயத்தைச் சார்ந்திருந்தது. பலியில்லாத பஸ்கா “அடையாளம்” என்று ஒன்று கிடையாது.

இஸ்ரவேல் மீட்பை எவ்வாறு நினைவுகூர்ந்தது

எகிப்திலிருந்து வெளியேறியதை இஸ்ரவேல் எவ்வாறு நினைவுகூர வேண்டும் என்பதை தேவன் தாமே வரையறுத்தார். அது எளிய தியானத்தின் மூலமாகவோ அடையாளச் செய்கையின் மூலமாகவோ அல்ல; அவர் கட்டளையிட்ட வருடாந்திர பஸ்கா ஆராதனையின் மூலமாகவே (யாத்திராகமம் 12:14, 12:24-27). “இந்த ஆராதனையின் பொருள் என்ன?” என்று பிள்ளைகள் கேட்க வேண்டும்; அதற்கான பதில் ஆட்டுக்குட்டியின் இரத்தத்துடனும் அந்த இரவில் தேவன் செய்த செயல்களுடனும் தொடர்புடையதாக இருந்தது (யாத்திராகமம் 12:26-27).

ஆலயம் இருந்தபோது, உண்மையுள்ள இஸ்ரவேலர் எருசலேமுக்குச் சென்று, பரிசுத்த ஸ்தலத்தில் ஆட்டுக்குட்டியை அறுத்து, தேவன் கட்டளையிட்டபடி பஸ்காவைச் சாப்பிட்டுக் கீழ்ப்படிந்தார்கள் (உபாகமம் 16:1-7). ஒரு நாள், இது நாடுகள் முழுவதும் சிதறியுள்ள கட்டடங்களில் எளிய அப்பத்துண்டாலும் சிறிதளவு திராட்சரசத்தாலும் மாற்றப்படும் என்று எந்தத் தீர்க்கதரிசியும் அறிவிக்கவில்லை. இந்த மாற்றீட்டைச் சட்டம் அறியாது. தேவன் வரையறுத்த பஸ்காவை மட்டுமே அது அறியும்.

இயேசுவும் அவருடைய கடைசி பஸ்காவும்

சுவிசேஷங்கள் தெளிவாகக் கூறுகின்றன: இயேசு தாம் காட்டிக்கொடுக்கப்பட்ட இரவில் தமது சீடர்களுடன் உணவருந்தியபோது, அது பஸ்காவாக இருந்தது; புதிய புறஜாதியாரின் சடங்காக இருக்கவில்லை (மத்தேயு 26:17-19; மாற்கு 14:12-16; லூக்கா 22:7-15). தமது பிதாவின் கட்டளைகளுக்கு முழுமையாகக் கீழ்ப்படிந்து, தேவனால் நியமிக்கப்பட்ட அதே பஸ்காவை அவர் ஆசரித்தார்.

அந்தப் பந்தியில் இயேசு அப்பத்தை எடுத்து, “இது என் சரீரம்” என்றார்; கிண்ணத்தையும் எடுத்து, தமது உடன்படிக்கையின் இரத்தத்தைக் குறித்துப் பேசினார் (மத்தேயு 26:26-28; மாற்கு 14:22-24; லூக்கா 22:19-20). அவர் பஸ்காவை ஒழித்துவிடவோ, பலிகளை ரத்துசெய்யவோ, புறஜாதியாரின் மத ஆராதனைகளுக்காகப் புதிய சட்டங்களை எழுதவோ இல்லை. தேவன் ஏற்கெனவே சட்டத்தில் கட்டளையிட்ட அனைத்திற்கும் முழுப் பொருளைத் தமது மரணம்—தேவனுடைய உண்மையான ஆட்டுக்குட்டியாகிய அவரது மரணம்—கொடுக்கப்போகிறது என்று அவர் விளக்கினார்.

“என்னை நினைவுகூரும்படி இதைச் செய்யுங்கள்” என்று அவர் சொன்னபோது (லூக்கா 22:19), “இதை” என்பது அவர்கள் சாப்பிட்டுக்கொண்டிருந்த பஸ்கா விருந்தையே குறித்தது; சட்டத்திலிருந்தும் ஆலயத்திலிருந்தும் பலிபீடத்திலிருந்தும் துண்டிக்கப்பட்ட முற்றிலும் புதிய சடங்கைக் குறிக்கவில்லை. அதற்கெனத் தனி அட்டவணையும் தனி விதிகளும் தனி மதகுருக்களும் கொண்ட, ஆலயத்தைச் சாராத புதிய சடங்கை ஏற்படுத்தும் கட்டளை அவரது வாயிலிருந்து வரவில்லை. தாம் சட்டத்தையோ தீர்க்கதரிசிகளையோ ஒழிக்க வரவில்லை என்றும், சட்டத்திலிருந்து மிகச் சிறிய எழுத்துக்கூட நீங்காது என்றும் இயேசு ஏற்கெனவே சொல்லியிருந்தார் (மத்தேயு 5:17-19). “என் மரணத்துக்குப் பிறகு பஸ்காவை மறந்துவிட்டு, நீங்கள் எங்கிருந்தாலும் அப்பமும் திராட்சரசமும் கொண்ட ஆராதனையை உருவாக்குங்கள்” என்று அவர் ஒருபோதும் சொல்லவில்லை.

சட்டம் ஒழிக்கப்படவில்லை; ஆலயமே அகற்றப்பட்டது

இயேசு ஆலயம் அழிக்கப்படுவதை முன்னறிவித்தார் (லூக்கா 21:5-6). கி.பி. 70-ஆம் ஆண்டில் இது நடந்தபோது, பலிகள் நின்றன, பலிபீடம் அகற்றப்பட்டது, லேவியரின் ஆராதனை முடிவுக்கு வந்தது. ஆனால் இவற்றில் எதுவும் சட்டத்தை ஒழித்ததாக இருக்கவில்லை. பலிகளையும் பஸ்காவையும் குறித்த கட்டளைகள் எழுதப்பட்டபடியே, மாற்றமின்றி இருக்கின்றன. அவை செயல்படும் அமைப்பை தேவன் அகற்றியதால், அவற்றுக்குக் கீழ்ப்படிவது வெறுமனே முடியாததாகிவிட்டது.

மனிதர்கள் என்ன செய்தார்கள்? சில சட்டங்கள் மதிக்கப்பட வேண்டும், ஆனால் தேவன் பரிசுத்த ஸ்தலத்தை மீட்டமைக்கும் வரையில் அவற்றைக் கடைப்பிடிக்க முடியாது என்பதை ஏற்றுக்கொள்வதற்குப் பதிலாக, மதத் தலைவர்கள் ஒரு புதிய சடங்கை—திருவிருந்து சடங்கை—உருவாக்கி, இயேசுவை “நினைவுகூரவும்” அவரது பலியில் “பங்குகொள்ளவும்” இப்போது இந்தப் புதிய ஏற்பாடே வழி என்று அறிவித்தார்கள். பஸ்கா பந்தியிலிருந்த அப்பத்தையும் கிண்ணத்தையும் எடுத்துக்கொண்டு, அவற்றைச் சுற்றி முற்றிலும் புதிய அமைப்பைக் கட்டினார்கள்; அது ஆலயத்துக்கு வெளியேயும், சட்டத்துக்கு வெளியேயும், தேவன் தாமே கட்டளையிட்ட எதற்கும் வெளியேயும் உள்ளது.

திருவிருந்து சடங்கு ஏன் அடையாளப்பூர்வமான கீழ்ப்படிதல்

திருவிருந்து சடங்கு, ஆலயப் பலிகளுக்கும் பஸ்காவுக்கும் மாற்றாக, கிட்டத்தட்ட எல்லா இடங்களிலும் முன்வைக்கப்படுகிறது. தேவாலயக் கட்டடத்திலோ வேறு எந்தக் கட்டடத்திலோ அப்பம் சாப்பிட்டு திராட்சரசம் (அல்லது சாறு) குடிப்பதன் மூலம், கிறிஸ்துவின் கட்டளைக்குக் கீழ்ப்படிவதாகவும் சட்டம் சுட்டிக்காட்டியதை நிறைவேற்றுவதாகவும் மக்களுக்குச் சொல்லப்படுகிறது. ஆனால் தேவன் அங்கீகரிக்காத அடையாளப்பூர்வமான கீழ்ப்படிதல் இதுவே.

பலிபீடமும் இரத்தமும் இல்லாத ஓர் அடையாளம், கட்டளையிடப்பட்ட பலிகளுக்குப் பதிலாக அமையலாம் என்று சட்டம் யாரிடமும் ஒருபோதும் சொல்லவில்லை. இயேசுவும் அப்படிச் சொல்லவில்லை. தீர்க்கதரிசிகளும் அப்படிச் சொல்லவில்லை. பின்வருவனவற்றை வரையறுக்கும் எந்தச் சட்டமும் இல்லை:

  • இந்தப் புதிய திருவிருந்து எத்தனை முறை நடத்தப்பட வேண்டும்
  • யார் தலைமை தாங்க வேண்டும்
  • அது எங்கே நடைபெற வேண்டும்
  • ஒருவர் ஒருபோதும் அதில் பங்குகொள்ளாவிட்டால் என்ன நடக்கும்

பரிசேயர்கள், சதுசேயர்கள், வேதபாரகர்கள் செய்ததைப்போலவே, இந்த விவரங்கள் அனைத்தையும் மனிதர்களே உருவாக்கியுள்ளனர் (மாற்கு 7:7-9). இந்தச் சடங்கை அடிப்படையாகக் கொண்டு முழுமையான இறையியல்கள் கட்டப்பட்டுள்ளன—சிலர் இதை அருட்சாதனம் என்கிறார்கள், மற்றவர்கள் உடன்படிக்கை புதுப்பித்தல் என்கிறார்கள்—ஆனால் இவற்றில் எதுவும் தேவனுடைய சட்டத்திலிருந்தோ, அவற்றின் சூழலில் புரிந்துகொள்ளப்படும் சுவிசேஷங்களில் இயேசு கூறிய வார்த்தைகளிலிருந்தோ வருவதில்லை.

இதன் விளைவு துயரமானது: தேவன் ஒருபோதும் கட்டளையிடாத ஒரு சடங்கில் பங்குகொள்வதன் மூலம் தாங்கள் அவருக்குக் “கீழ்ப்படிவதாக” திரளான மக்கள் நம்புகிறார்கள். உண்மையான ஆலயச் சட்டங்கள் இன்னும் நிலைத்திருக்கின்றன; தேவன் ஆலயத்தை அகற்றியதால் அவற்றைக் கடைப்பிடிக்க முடியாது. இந்த உண்மையைப் பயத்துடனும் தாழ்மையுடனும் மதிப்பதற்குப் பதிலாக, அவற்றுக்குப் பதிலாக அடையாளப்பூர்வமான ஆராதனை நிற்க முடியும் என்று மக்கள் பாசாங்கு செய்ய வற்புறுத்துகிறார்கள்.

புதிய சட்டங்களை உருவாக்காமல் இயேசுவை நினைவுகூருதல்

மேசியா பரமேறிச் சென்றபின் அவரை எவ்வாறு மதிக்க வேண்டும் என்பதற்கான வழிகாட்டுதல் வேதவசனங்களில் நமக்குக் குறைவாக இல்லை. “நீங்கள் என்னிடத்தில் அன்பாயிருந்தால் என் கட்டளைகளைக் கைக்கொள்ளுங்கள்” என்று இயேசு தாமே கூறினார் (யோவான் 14:15). “நீங்கள் என்னை ‘ஆண்டவரே, ஆண்டவரே’ என்று அழைத்தும், நான் சொல்வதைச் செய்யாதிருக்கிறதென்ன?” என்றும் அவர் கேட்டார் (லூக்கா 6:46).

மேசியாவுக்கு முன்பாக வந்த தீர்க்கதரிசிகள் மூலமாகவும் மேசியா தாமே மூலமாகவும் அவரது பிதா ஏற்கெனவே கூறிய எல்லாவற்றுக்கும் கீழ்ப்படிவதே அவரை நினைவுகூரும் வழி; மனிதர்கள் உருவாக்கிய சடங்குகள் அல்ல.

எதற்குக் கீழ்ப்படிய முடியுமோ அதற்குக் கீழ்ப்படிகிறோம்; முடியாதவற்றை மதிக்கிறோம்

சட்டம் மாற்றமின்றி நிலைத்திருக்கிறது. பஸ்காவும் பலி அமைப்பும் நித்திய நியமங்களாக எழுதப்பட்டிருக்கின்றன; ஆனால் தேவன் தாமே ஆலயத்தையும் பலிபீடத்தையும் ஆசாரியத்துவத்தையும் அகற்றியதால், அவற்றுக்குக் கீழ்ப்படிவது இப்போது இயலாததாகிவிட்டது. திருவிருந்து சடங்கு இந்த நிலைமையை மாற்றுவதில்லை. அடையாளப்பூர்வமான அப்பத்தையும் அடையாளப்பூர்வமான திராட்சரசத்தையும் கீழ்ப்படிதலாக அது மாற்றுவதில்லை. ஆலயச் சட்டங்களை அது நிறைவேற்றுவதில்லை. அது தோராவிலிருந்து வருவதில்லை; நாடுகளுக்கான புதிய, சுயாதீனமான கட்டளையாக இயேசு அதை ஒருபோதும் கட்டளையிடவில்லை.

இன்று எதற்குக் கீழ்ப்படிய முடியுமோ அதற்குக் கீழ்ப்படிகிறோம்: ஆலயத்தைச் சாராத கட்டளைகளுக்கு. மாற்றீடுகளை உருவாக்க மறுப்பதன் மூலம் எதற்குக் கீழ்ப்படிய முடியாதோ அதை மதிக்கிறோம். தேவன் தாமே உருவாக்கிய இடைவெளியை நிரப்புவதற்கான மனித முயற்சியே திருவிருந்து சடங்கு. கர்த்தருக்கான உண்மையான பயம், கீழ்ப்படிதல் என்ற இந்த மாயையை நிராகரித்து, அவர் உண்மையில் கட்டளையிட்டவற்றுக்குத் திரும்ப நம்மை வழிநடத்துகிறது.

Articles

இணைப்பு 8e: தசமபாகங்களும் முதற்பலன்களும் — இன்று ஏன் அவற்றைக் கடைப்பிடிக்க முடியாது

இந்த ஆய்வை ஒலி வடிவில் கேளுங்கள் அல்லது பதிவிறக்குங்கள்
00:00
00:00பதிவிறக்கு

இந்தப் பக்கம், எருசலேமில் ஆலயம் இருந்தபோது மட்டுமே கடைப்பிடிக்கக்கூடிய தேவனுடைய சட்டங்களை ஆராயும் தொடரின் ஒரு பகுதியாகும்.

தசமபாகங்களும் முதற்பலன்களும் இஸ்ரவேலரின் விளைச்சலில் இருந்து — நிலத்திலிருந்து கிடைத்தவை (உபாகமம் 14:22), மந்தையிலிருந்து கிடைத்தவை (லேவியராகமம் 27:32) — பரிசுத்தமான பங்குகளாக இருந்தன. அவற்றைத் தமது பரிசுத்த ஸ்தலத்தில், தமது பலிபீடத்துக்கு முன்பாகவும், லேவிய ஆசாரியர்களின் கைகளிலும் செலுத்துமாறு தேவன் கட்டளையிட்டார். இந்தக் கட்டளைகள் ஒருபோதும் ரத்துசெய்யப்படவில்லை. இயேசு ஒருபோதும் அவற்றை நீக்கவில்லை. ஆனால் தேவன் ஆலயத்தையும், பலிபீடத்தையும், ஆசாரியத்துவத்தையும் அகற்றினார்; அதனால் இன்று கீழ்ப்படிவது சாத்தியமற்றதாகிவிட்டது. ஆலயத்தைச் சார்ந்த மற்ற எல்லாச் சட்டங்களைப் போலவே, அடையாளப்பூர்வமான மாற்றீடுகள் கீழ்ப்படிதல் அல்ல; அவை மனிதர்களின் கண்டுபிடிப்புகள்.

நியாயப்பிரமாணம் கட்டளையிட்டது என்ன

நியாயப்பிரமாணம் தசமபாகத்தை மிகத் துல்லியமாக வரையறுத்தது. தானியம், திராட்சரசம், எண்ணெய், கால்நடைகள் என எல்லா விளைச்சலிலும் பத்தில் ஒரு பங்கை இஸ்ரவேலர் தனியாகப் பிரித்து, தேவன் தேர்ந்தெடுத்த இடத்துக்குக் கொண்டுவர வேண்டியிருந்தது (உபாகமம் 14:22-23). தசமபாகம் உள்ளூரில் பகிர்ந்தளிக்கப்படவில்லை. ஒருவர் விரும்பிய போதகர்களுக்குக் கொடுக்கப்படவில்லை. தூரம் காரணமாகத் தற்காலிகமாகப் பணமாக மாற்ற வேண்டிய குறுகிய விதிவிலக்கைத் தவிர, அது பண நன்கொடையாக மாற்றப்படவும் இல்லை; அந்த விதிவிலக்கிலும், அந்தப் பணம் தேவனுக்கு முன்பாகப் பரிசுத்த ஸ்தலத்திற்குள் செலவிடப்பட வேண்டியிருந்தது (உபாகமம் 14:24-26).

நிலத்தைச் சுதந்தரமாகப் பெறாததால் தசமபாகம் லேவியர்களுக்குச் சொந்தமானது (எண்ணாகமம் 18:21). ஆனால் லேவியர்களும்கூட தசமபாகத்தில் பத்தில் ஒரு பங்கைப் பலிபீடத்தினிடத்தில் இருந்த ஆசாரியர்களுக்குக் கொண்டுவர வேண்டியிருந்தது (எண்ணாகமம் 18:26-28). முழு அமைப்பும் செயல்படும் ஆலயத்தைச் சார்ந்திருந்தது.

முதற்பலன்கள் இன்னும் விரிவான ஒழுங்கைக் கொண்டிருந்தன. வழிபடுபவர் அறுவடையின் முதல் விளைச்சலை நேராக ஆசாரியனிடம் கொண்டுசென்று, பலிபீடத்துக்கு முன்பாக வைத்து, தேவன் கட்டளையிட்ட வாய்மொழி அறிக்கையைச் செய்ய வேண்டியிருந்தது (உபாகமம் 26:1-10). இந்தச் செயலுக்கு பரிசுத்த ஸ்தலமும், ஆசாரியத்துவமும், பலிபீடமும் தேவைப்பட்டன.

இஸ்ரவேலர் எவ்வாறு கீழ்ப்படிந்தார்கள்

கீழ்ப்படிதல் சாத்தியமான ஒரே வழியில் இஸ்ரவேலர் இந்தச் சட்டங்களுக்குக் கீழ்ப்படிந்தார்கள்: தசமபாகத்தையும் முதற்பலன்களையும் நேரடியாக ஆலயத்துக்குக் கொண்டுவந்து செலுத்துவதன் மூலம் (மல்கியா 3:10). எந்த இஸ்ரவேலரும் அடையாளப்பூர்வமான அல்லது “ஆவிக்குரிய” வடிவத்தை உருவாக்கவில்லை. எந்தச் சதவீதமும் உள்ளூர் மதத் தலைவர்களுக்குத் திருப்பிவிடப்படவில்லை. புதிய விளக்கம் எதுவும் சேர்க்கப்படவில்லை. வழிபாடு என்பது கீழ்ப்படிதலாக இருந்தது; கீழ்ப்படிதல் என்பது தேவன் கட்டளையிட்டதைத் துல்லியமாகச் செய்வதாக இருந்தது.

மூன்றாம் ஆண்டின் தசமபாகமும் லேவியர்களையே சார்ந்திருந்தது; ஏனெனில் அதைப் பெற்றுப் பகிர்ந்தளிக்க தேவனுக்கு முன்பாகப் பொறுப்பானவர்கள் அவர்கள், தனிநபர்கள் அல்ல (உபாகமம் 14:27-29). ஒவ்வொரு கட்டத்திலும், தசமபாகமும் முதற்பலன்களும் தேவன் ஏற்படுத்திய அமைப்புக்குள்ளேயே இருந்தன: ஆலயம், பலிபீடம், லேவியர்கள், ஆசாரியர்கள், சடங்குமுறைத் தூய்மை.

இன்று கீழ்ப்படிதல் ஏன் சாத்தியமற்றது

இன்று ஆலயம் இல்லை. பலிபீடம் இல்லை. லேவிய ஆசாரியத்துவம் பணியாற்றவில்லை. பரிசுத்த ஸ்தலம் இல்லாமல் தூய்மை அமைப்பு செயல்பட முடியாது. தேவன் அளித்த இந்த அமைப்புகள் இல்லாமல், யாராலும் தசமபாகத்தையோ முதற்பலன்களையோ கடைப்பிடிக்க முடியாது.

“பல நாட்கள் பலியில்லாமலும் தூணில்லாமலும், ஏபோத்தும் சுரூபங்களும் இல்லாமலும்” இஸ்ரவேலர் இருப்பார்கள் என்று தேவனே முன்னறிவித்தார் (ஓசியா 3:4). ஆலயத்தை அகற்றியபோது, அதைச் சார்ந்துள்ள ஒவ்வொரு சட்டத்துக்கும் கீழ்ப்படியும் ஆற்றலையும் அவர் அகற்றினார்.

ஆகையால்:

  • கிறிஸ்தவ போதகர், மிஷனரி, மேசியானிய ரபி அல்லது வேறு எந்த ஊழியப் பணியாளரும் வேதாகமத்தின்படியான தசமபாகத்தைப் பெற முடியாது.
  • எந்தச் சபையும் முதற்பலன்களைச் சேகரிக்க முடியாது.
  • அடையாளப்பூர்வமான எந்தக் கொடையும் இந்தச் சட்டங்களை நிறைவேற்றாது.

நியாயப்பிரமாணமே கீழ்ப்படிதலை வரையறுக்கிறது; வேறு எதுவும் கீழ்ப்படிதல் அல்ல.

தாராளமாகக் கொடுப்பது ஊக்குவிக்கப்படுகிறது — ஆனால் அது தசமபாகம் செலுத்துவது அல்ல

ஆலயம் அகற்றப்பட்டதால் இரக்கத்துடன் நடக்க வேண்டும் என்ற தேவனுடைய அழைப்பு அகற்றப்படவில்லை. பிதாவும் இயேசுவும் தாராளமாகக் கொடுப்பதை, குறிப்பாக ஏழைகள், ஒடுக்கப்பட்டவர்கள், தேவையுள்ளவர்கள் ஆகியோருக்கு உதவுவதைக் கற்பிக்கிறார்கள் (உபாகமம் 15:7-11; மத்தேயு 6:1-4; லூக்கா 12:33). விருப்பத்துடன் கொடுப்பது நல்லது. ஒரு சபைக்கோ வேறு ஊழியத்துக்கோ பண உதவி செய்வது தடைசெய்யப்படவில்லை. நீதியான பணியை ஆதரிப்பது மேன்மையானது.

ஆனால் தாராளமாகக் கொடுப்பது தசமபாகம் செலுத்துவது அல்ல.

தசமபாகம் செலுத்துவதற்கு வேண்டியவை:

  • நிலையான சதவீதம்
  • குறிப்பிட்ட பொருட்கள் (விவசாய விளைச்சலும் கால்நடைகளும்)
  • குறிப்பிட்ட இடம் (பரிசுத்த ஸ்தலம் அல்லது ஆலயம்)
  • குறிப்பிட்ட பெறுநர்கள் (லேவியர்களும் ஆசாரியர்களும்)
  • சடங்குமுறைத் தூய்மை நிலை

இவற்றில் எதுவும் இன்று இல்லை.

மறுபுறம், தாராளமாகக் கொடுப்பது:

  • தேவன் கட்டளையிட்ட சதவீதம் எதுவும் அதற்கு இல்லை
  • ஆலயச் சட்டத்துடன் அதற்குத் தொடர்பில்லை
  • சட்டப்பூர்வமாகக் கட்டளையிடப்படுவது அல்ல; அது விருப்பத்தின்பேரில் செய்யப்படுவது
  • தசமபாகங்களுக்கோ முதற்பலன்களுக்கோ மாற்றீடாக அல்ல; இரக்கத்தின் வெளிப்பாடாக இருக்கிறது

இன்று ஒரு விசுவாசி “பத்து சதவீதம் கொடுக்க வேண்டும்” என்று போதிப்பது வேதவசனத்தோடு சேர்ப்பதாகும். தசமபாகத்துக்குப் பதிலாகக் கட்டாயக் கொடுப்பின் புதிய அமைப்பை உருவாக்க எந்தத் தலைவருக்கும் — பண்டைய காலத்தவருக்கும் நவீன காலத்தவருக்கும் — தேவனுடைய நியாயப்பிரமாணம் அதிகாரம் அளிக்கவில்லை. இயேசு ஒருபோதும் அதைப் போதிக்கவில்லை. தீர்க்கதரிசிகள் ஒருபோதும் அதைப் போதிக்கவில்லை. அப்போஸ்தலர்கள் ஒருபோதும் அதைப் போதிக்கவில்லை.

கற்பனையாக உருவாக்கிய தசமபாகம் கீழ்ப்படிதல் அல்ல; கீழ்ப்படியாமையே

இன்று சிலர், ஆலய அமைப்பு இல்லாமல் போனாலும் அதன் நோக்கம் தொடர்கிறது என்று கூறி, பண உதவியை “நவீன தசமபாகமாக” மாற்ற முயல்கிறார்கள். ஆனால் தேவன் நிராகரிக்கும் அடையாளப்பூர்வமான கீழ்ப்படிதல் என்பதற்கு இதுவே சரியான எடுத்துக்காட்டு. தசமபாகத்தை மறுவிளக்கம் செய்யவோ, வேறு இடத்துக்கு மாற்றவோ, வேறு ஒருவருக்கு ஒதுக்கவோ நியாயப்பிரமாணம் அனுமதிப்பதில்லை. ஒரு போதகர் லேவியர் அல்ல. ஒரு சபையோ மேசியானிய சபைக்கூட்டமோ ஆலயம் அல்ல. ஒரு நன்கொடை முதற்பலன் அல்ல. காணிக்கைத் தட்டில் போடப்படும் பணம் கீழ்ப்படிதலாகிவிடாது.

பலிகள், பண்டிகைக் காணிக்கைகள், சுத்திகரிப்புச் சடங்குகள் ஆகியவற்றைப் போலவே, மனிதர்களின் கண்டுபிடிப்புகளால் மாற்றீடு செய்ய மறுப்பதன் மூலம் நியாயப்பிரமாணம் கட்டளையிட்டதை நாம் மதிக்கிறோம்.

கீழ்ப்படியக்கூடியவற்றுக்குக் கீழ்ப்படிகிறோம்; முடியாதவற்றை மதிக்கிறோம்

தசமபாகங்களும் முதற்பலன்களும் நித்தியக் கட்டளைகளாகவே இருக்கின்றன; ஆனால் தேவன் தாமே ஆலயத்தையும், பலிபீடத்தையும், ஆசாரியத்துவத்தையும், தூய்மை அமைப்பையும் மீட்டெடுக்கும் வரை அவற்றுக்குக் கீழ்ப்படிவது சாத்தியமற்றது. அந்த நாள் வரும்வரை, நம்மால் இயன்றபோது தாராளமாகக் கொடுப்பதன் மூலம் கர்த்தருக்குப் பயந்து நடக்கிறோம் — தசமபாகம் செலுத்துவதாகவோ, முதற்பலன்களைக் கொடுப்பதாகவோ, ஏதேனும் சதவீதத்துக்குக் கீழ்ப்படிவதாகவோ அல்ல; இரக்கத்தையும் நீதியையும் வெளிப்படுத்தும் செயல்களாகவே அவ்வாறு செய்கிறோம்.

மாற்றீட்டை உருவாக்குவது நியாயப்பிரமாணத்தை மறுபடியும் எழுதுவதாகும். மாற்றீடுகளை உருவாக்க மறுப்பது, அதைப் பேசிய தேவனை மதிப்பதாகும்.

Articles

இணைப்பு 8d: சுத்திகரிப்புச் சட்டங்கள் — ஆலயம் இல்லாமல் அவற்றைக் கடைப்பிடிக்க முடியாதது ஏன்

இந்த ஆய்வை ஒலி வடிவில் கேளுங்கள் அல்லது பதிவிறக்குங்கள்
00:00
00:00பதிவிறக்கு

இந்தப் பக்கம், எருசலேமில் ஆலயம் இருந்தபோது மட்டுமே கடைப்பிடிக்கக்கூடிய தேவனுடைய சட்டங்களை ஆராயும் தொடரின் ஒரு பகுதியாகும்.

தோராவில் சடங்குசார்ந்த தூய்மை மற்றும் தீட்டுக் குறித்த விரிவான சட்டங்கள் உள்ளன. இந்தக் கட்டளைகள் ஒருபோதும் நீக்கப்படவில்லை. இயேசு அவற்றை ஒருபோதும் ரத்து செய்யவில்லை. இருந்தபோதிலும், இஸ்ரவேலின் துரோகத்திற்குப் பதிலளிக்கும் விதமாக, தேவன் ஆலயத்தையும், பலிபீடத்தையும், ஆசாரியத்துவத்தையும், தம்முடைய வெளிப்பட்ட வாசஸ்தலத்தையும் அந்த ஜனத்தினிடமிருந்து அகற்றினார். அந்த அகற்றுதலின் காரணமாக, சுத்திகரிப்புக் கட்டளைகளை இன்றைக்கு கடைப்பிடிக்க முடியாது.

நாம் பலவீனமான படைப்புகளாயிருந்தாலும், தேவன் தாம் தெரிந்துகொண்ட ஜனத்தின்மீது கொண்ட அன்பினால், பல நூற்றாண்டுகளாக இஸ்ரவேலரிடையே தமது பிரசன்னத்தை நிலைநிறுத்தினார் (யாத்திராகமம் 15:17; 2 நாளாகமம் 6:2; 1 இராஜாக்கள் 8:12-13). ஆனால் கி.பி. 70 முதல், அவருடைய பரிசுத்தம் வெளிப்பட்டு அனுபவிக்கப்பட்ட ஆலயம் இனி இல்லை.

நியாயப்பிரமாணம் எதைக் கட்டளையிட்டது

சுத்தமானது (טָהוֹר — tahor) மற்றும் தீட்டானது (טָמֵא — tamei) ஆகிய உண்மையான சட்டநிலைகளை நியாயப்பிரமாணம் வரையறுத்தது. மனித வாழ்வின் இயல்பான, தவிர்க்க முடியாத நிகழ்வுகள் மூலம் ஒருவர் தீட்டுப்படலாம்: குழந்தை பிறத்தல் (லேவியராகமம் 12:2-5), மாதவிடாய் மற்றும் பிற உடல் திரவ வெளியேற்றங்கள் (லேவியராகமம் 15:19-30), இறந்தவரைத் தொடுதல் (எண்ணாகமம் 19:11-13). இந்நிலைகள் பாவமான நடத்தைகள் அல்ல. அவற்றில் குற்றம் எதுவும் இல்லை. அவை பரிசுத்தமானவற்றை அணுகுவதைக் கட்டுப்படுத்திய சட்டநிலைகள் மட்டுமே.

இந்த நிலைகள் அனைத்திற்கும், சுத்திகரிப்பு நடைமுறையையும் நியாயப்பிரமாணம் கட்டளையிட்டது. சில சமயங்களில் மாலைவரை காத்திருப்பதே போதுமானதாக இருந்தது. வேறு சில சமயங்களில் கழுவ வேண்டியிருந்தது. பல சந்தர்ப்பங்களில் ஆசாரியரின் பங்கேற்பும் பலிகளும் தேவைப்பட்டன. இஸ்ரவேலர் தங்களைத் தீட்டானவர்களாக “உணர்ந்தார்கள்” என்பதல்ல முக்கியம். தேவன் தமது பரிசுத்தத்தைச் சுற்றி உண்மையான எல்லைகளைச் சட்டமாக்கினார் என்பதே முக்கியம்.

இந்தச் சட்டங்கள் இருந்ததற்கான காரணம்

தூய்மை முறை இருந்ததற்குக் காரணம், தேவன் வரையறுக்கப்பட்ட ஒரு பரிசுத்த இடத்தில் இஸ்ரவேலரிடையே வாசம்பண்ணினார். அதற்கான காரணத்தைத் தோராவே கூறுகிறது: தேவனுடைய வாசஸ்தலம் தீட்டுப்படாதிருக்கவும், தீட்டான நிலையில் அவருடைய பரிசுத்தப் பிரசன்னத்தை அணுகுவதால் ஜனங்கள் சாகாதிருக்கவும், இஸ்ரவேலர் தீட்டிலிருந்து விலக்கி வைக்கப்பட வேண்டியிருந்தது (லேவியராகமம் 15:31; எண்ணாகமம் 19:13).

இதன் பொருள், தீட்டுச் சட்டங்கள் வாழ்க்கைமுறைப் பழக்கவழக்கங்களோ, உடல்நலம் குறித்த ஆலோசனைகளோ அல்ல. அவை பரிசுத்த ஸ்தலத்துக்குரிய சட்டங்கள். அவற்றின் நோக்கம் எப்போதும் ஒன்றே: தேவனுடைய வாசஸ்தலத்தைப் பாதுகாப்பதும், அதை அணுகுவதை ஒழுங்குபடுத்துவதும்.

ஆலயம் அதிகார எல்லையாக இருந்தது; வெறும் இடமாக மட்டுமல்ல

பரிசுத்த ஸ்தலம் என்பது மதச் செயல்பாடுகள் நடைபெறும் வசதியான கட்டிடம் மட்டுமல்ல. பல தூய்மைச் சட்டங்கள் வலிமை பெற்ற சட்ட அரங்கமாக அது இருந்தது. பாதுகாக்க வேண்டிய பரிசுத்த இடமும், காக்க வேண்டிய பரிசுத்தப் பொருட்களும், பேண வேண்டிய பரிசுத்தப் பணியும் இருந்ததால் தீட்டு முக்கியமானதாக இருந்தது. பொதுவானதற்கும் பரிசுத்தமானதற்கும் இடையிலான சட்ட எல்லையை ஆலயம் உருவாக்கியது; அந்த எல்லை பேணப்பட வேண்டுமென்று நியாயப்பிரமாணம் கோரியது.

இஸ்ரவேலின் துரோகத்திற்குப் பதிலளிக்கும் விதமாக தேவன் தமது வாசஸ்தலத்தை அகற்றியபோது, அவர் தமது நியாயப்பிரமாணத்தை ரத்து செய்யவில்லை. பல சுத்திகரிப்புச் சட்டங்களை நிறைவேற்றக்கூடிய அதிகார எல்லையையே அவர் அகற்றினார். வாசஸ்தலம் இல்லாமல், ஒழுங்குபடுத்துவதற்கு சட்டப்பூர்வமான “அணுகுதல்” ஏதுமில்லை; தீட்டுப்படாமல் காப்பதற்குப் பரிசுத்த இடமும் இல்லை.

முதன்மைச் சட்டங்களும் தீட்டு பரவாமல் தடுக்கும் நடைமுறைகளும்

லேவியராகமம் 15-ல் வீட்டு அளவிலான பல விவரங்கள் உள்ளன: தீட்டான படுக்கை விரிப்புகள், தீட்டான இருக்கைகள், கழுவுதல், “மாலைவரை தீட்டாயிருத்தல்” ஆகியவை. இவை நிரந்தர வாழ்க்கைமுறையை உருவாக்குவதற்கான தனித்தனி கட்டளைகள் அல்ல. தீட்டு தேவனுடைய வாசஸ்தலத்தை அடைந்து பரிசுத்தமானவற்றை மாசுபடுத்துவதைத் தடுப்பதே அவற்றின் ஒரே நோக்கமாக இருந்தது; அதற்கான தீட்டு பரவாமல் தடுக்கும் நடைமுறைகளே அவை.

அதனால்தான், இந்நடைமுறைகளைத் தனித்த “பக்திச் செயல்களாக” இன்று செய்வதற்கு எந்த அர்த்தமும் இல்லை. அவை பாதுகாப்பதற்காக அமைக்கப்பட்ட பரிசுத்த ஸ்தலம் இல்லாமல் அவற்றை மீண்டும் செய்வது கீழ்ப்படிதல் அல்ல; அது அடையாளப்பூர்வமான பின்பற்றுதல். தமது முறைக்குப் பதிலாக வேறு முறைகளை தேவன் ஒருபோதும் அனுமதிக்கவில்லை. தம்முடைய பரிசுத்த வாசஸ்தலத்தை அகற்றியது தேவனே; ஆனால் அது இன்னும் நிலைத்திருக்கிறது என்று பாசாங்கு செய்வதில் தேவனுக்கு எந்த மகிமையும் இல்லை.

வழக்கமான மாதவிடாய்

தோராவில் குறிப்பிடப்படும் தீட்டுகளில் வழக்கமான மாதவிடாய் தனித்துவமானது; ஏனெனில் அது முன்னறியக்கூடியது, தவிர்க்க முடியாதது, காலம் கடந்தால் மட்டுமே முடிவடைவது. அந்தப் பெண் ஏழு நாட்கள் தீட்டாயிருந்தாள்; அவள் படுத்திருந்த அல்லது உட்கார்ந்திருந்த அனைத்தும் தீட்டானவை; அவற்றைத் தொட்டவர்கள் மாலைவரை தீட்டானவர்களாயிருந்தார்கள் (லேவியராகமம் 15:19-23). அந்தக் காலத்தில் ஒருவன் அவளுடன் அதே படுக்கையில் படுத்தால், அவனும் ஏழு நாட்கள் தீட்டானவனாவான் (லேவியராகமம் 15:24).

காலம் கடந்ததும் தீர்ந்துவிடும் இந்த வழக்கமான தீட்டுக்கு ஆசாரியரோ, பலியோ, பலிபீடமோ தேவையில்லை. அதன் சட்டப்பூர்வ நோக்கம் பரிசுத்த இடத்தை அணுகுவதைக் கட்டுப்படுத்துவதாகும். அதனால், இச்சட்டங்கள் அன்றாட வாழ்க்கைக்குத் தடையாக இருக்கவில்லை; எருசலேமுக்கு தொடர்ந்து அருகில் இருக்கவும் அவை கோரவில்லை. தேவனுடைய வாசஸ்தலம் இருந்ததாலும், அதை அணுகுவது அவருடைய நியாயப்பிரமாணத்தால் ஒழுங்குபடுத்தப்பட்டதாலும் சுத்தம், தீட்டு ஆகிய நிலைகள் முக்கியமானவையாக இருந்தன. வாசஸ்தலம் அகற்றப்பட்டுவிட்டதால், இந்த வீட்டு தூய்மை விதிகளுக்கு இனி சட்டப்பூர்வமாகப் பொருந்தும் இடமில்லை; ஆகவே அவற்றை இன்றைக்கு கடைப்பிடிக்க முடியாது.

முக்கியமான தெளிவுபடுத்தல்: மாதவிடாயில் இருக்கும் பெண்ணுடன் பாலுறவு கொள்வதற்கான தடை முற்றிலும் வேறான சட்டமாகும். அந்தக் கட்டளை சுத்திகரிப்பு நடைமுறை அல்ல; அதன் பொருளுக்கும் அமலாக்கத்துக்கும் ஆலயம் தேவையில்லை (லேவியராகமம் 18:19; 20:18). இந்தப் பாலுறவுத் தடை மிகவும் தீவிரமானது; இது தனித்த கட்டளை, இன்றும் கடைப்பிடிக்கப்பட வேண்டியதாகும்.

அசாதாரண இரத்தப்போக்கு

வழக்கமான மாதவிடாய் சுழற்சிக்கு வெளியே ஏற்படும் இரத்தப்போக்கு வேறுவிதமாக வகைப்படுத்தப்பட்டது; அதை நிறைவு செய்ய ஆலயம் சார்ந்த நடைமுறை தேவைப்பட்டது. இரத்தப்போக்கு நீடித்த காலமெல்லாம் அந்தப் பெண் தீட்டாயிருந்தாள்; அது முடிந்தபின் அவள் நாட்களைக் கணக்கிட்டு, பரிசுத்த ஸ்தலத்தின் வாசலில் ஆசாரியரிடம் காணிக்கைகளைக் கொண்டுவர வேண்டியிருந்தது (லேவியராகமம் 15:25-30). இது “காலம் கடந்தால் மட்டும் தீரும்” வகை அல்ல. இது ஆசாரியரும் காணிக்கையும் தேவைப்படும் வகை. ஆகவே, அதை நிறைவேற்றத் தேவையான முறையை தேவன் அகற்றியதால், இன்றைக்கு இதைக் கடைப்பிடிக்க முடியாது.

பிணத்தினால் ஏற்படும் தீட்டு

இறந்தவரைத் தொடுவது, பரிசுத்த ஸ்தலத்தை நேரடியாக அச்சுறுத்தும் கடுமையான தீட்டை ஏற்படுத்தியது. தோரா இங்கு மிகுந்த தீவிரத்துடன் பேசுகிறது: வாசஸ்தலத்தைத் தீட்டுப்படுத்திய தீட்டானவன் வெளியேற்றப்பட வேண்டியவன்; இந்தத் தீட்டு தேவனுடைய பரிசுத்த இடத்திற்கு எதிரான நேரடிக் குற்றமாகக் கருதப்பட்டது (எண்ணாகமம் 19:13; 19:20). சுத்திகரிப்புக்காகக் கட்டளையிடப்பட்ட வழிமுறைகள் தேவனால் நியமிக்கப்பட்ட கருவிகளையும் செயல்படும் பரிசுத்த ஸ்தல அமைப்பையும் சார்ந்திருந்தன. ஆலயத்தின் அதிகார எல்லை இல்லாமல், இந்த வகைத் தீட்டை கட்டளைக்கேற்ப சட்டப்பூர்வமாக நீக்க முடியாது.

தேவன் தமது வாசஸ்தலத்தை அகற்றியபோது என்ன மாறியது

நியாயத்தீர்ப்பில் தேவன் ஆலயத்தையும், பலிபீடத்தையும், லேவிய ஆசாரியத்துவத்தையும் அகற்றினார். அந்த அகற்றுதலோடு, தூய்மை முறைக்கு உரிய சட்ட அரங்கு இல்லாமல் போனது. பாதுகாக்கப் பரிசுத்த இடமில்லை; ஒழுங்குபடுத்துவதற்குச் சட்டப்பூர்வமான அணுகும் வழி இல்லை; ஆசாரியரின் பங்கேற்பை நியாயப்பிரமாணம் கோரும் செயல்களைச் செய்வதற்கு நியமிக்கப்பட்ட ஆசாரியத்துவமும் இல்லை.

ஆகையால், சுத்திகரிப்புக் கட்டளைகள் எதையும் இன்றைக்கு நடைமுறைப்படுத்த முடியாது—நியாயப்பிரமாணம் முடிவுற்றுவிட்டதால் அல்ல, அவற்றுக்கு சட்ட வலிமை அளித்த அதிகார எல்லையை தேவன் அகற்றியதால். நியாயப்பிரமாணம் இன்னும் நிலைத்திருக்கிறது. ஆலயம் இல்லை.

அடையாளப்பூர்வமான “சுத்திகரிப்பு” ஏன் கீழ்ப்படியாமை

சிலர் தேவனுடைய முறைக்குப் பதிலாகத் தனிப்பட்ட சடங்குகளையோ, “ஆவிக்குரிய” கழுவுதல்களையோ, வீட்டில் கற்பித்துச் செய்யும் நடைமுறைகளையோ உருவாக்க முயல்கிறார்கள். ஆனால் மாற்று வழிகளை தேவன் அனுமதிக்கவில்லை. சுத்திகரிப்பின் புதிய வடிவங்களைத் தாங்களாகவே உருவாக்க இஸ்ரவேலருக்கு உரிமை இருக்கவில்லை. தேவன் கட்டளையிட்டதைத் துல்லியமாக, அவர் தேர்ந்தெடுத்த இடத்தில், அவர் நியமித்த ஊழியர்கள் மூலமாகச் செய்வதே கீழ்ப்படிதலாகும்.

கீழ்ப்படிவதற்கான கருவிகளை தேவன் அகற்றும்போது, விசுவாசமுள்ள பதில் பின்பற்றுதலாக இருக்காது. தேவன் செய்ததை ஏற்றுக்கொள்வதும், புதிதாக உருவாக்கப்படும் வழிகளை மறுப்பதும், தற்போது நிறைவேற்ற முடியாத கட்டளைகளுக்கு மதிப்பளிப்பதுமே விசுவாசமுள்ள பதிலாகும்.

முடிவுரை

சுத்திகரிப்புச் சட்டங்கள் ஒருபோதும் ரத்து செய்யப்படவில்லை. தேவன் இஸ்ரவேலரிடையே வாசம்பண்ணி, தமது பரிசுத்தப் பிரசன்னத்தை அணுகுவதை ஒழுங்குபடுத்தியதால் அவை இருந்தன. இஸ்ரவேலின் துரோகத்திற்குப் பதிலளிக்கும் விதமாக, தேவன் தமது வாசஸ்தலத்தையும், ஆலயத்தையும், ஆசாரியத்துவத்தையும் அகற்றினார். அந்த அகற்றுதலின் காரணமாக, பரிசுத்த ஸ்தலத்தைச் சார்ந்த தூய்மை முறையை இன்றைக்கு கடைப்பிடிக்க முடியாது. இன்னும் கடைப்பிடிக்கக்கூடிய அனைத்தையும் நாம் கடைப்பிடிக்கிறோம்; தேவன் தமது செயல்களால் முடியாததாக்கியவற்றை மதித்து, அவருடைய கட்டளைகளுக்குப் பதிலாக அடையாளப்பூர்வமான மாற்று வழிகளை உருவாக்க மறுப்பதன் மூலம் அவற்றுக்கு மதிப்பளிக்கிறோம்.

Articles

இணைப்பு 8c: வேதாகமப் பண்டிகைகள் — அவற்றில் எதையும் இன்று ஏன் ஆசரிக்க முடியாது

இந்த ஆய்வை ஒலி வடிவில் கேளுங்கள் அல்லது பதிவிறக்குங்கள்
00:00
00:00பதிவிறக்கு

இந்தப் பக்கம், எருசலேமில் ஆலயம் இருந்தபோது மட்டுமே கீழ்ப்படிந்து நடக்கக்கூடிய தேவனுடைய சட்டங்களை ஆராயும் தொடரின் ஒரு பகுதியாகும்.

பரிசுத்தப் பண்டிகைகள் — நியாயப்பிரமாணம் உண்மையில் கட்டளையிட்டவை

வருடாந்தரப் பண்டிகைகள் வெறுமனே கொண்டாட்டங்களோ கலாசாரக் கூடுகைகளோ அல்ல. அவை காணிக்கைகள், பலிகள், முதற்பலன்கள், தசமபாகங்கள் மற்றும் சுத்திகரிப்புத் தேவைகள் ஆகியவற்றை மையமாகக் கொண்ட பரிசுத்தக் கூட்டங்கள்; இவற்றை தேவன் தாம் தேர்ந்தெடுத்த ஆலயத்துடன் நேரடியாக இணைத்தார் (உபாகமம் 12:5-6, 12:11; 16:2, 16:5-6). ஒவ்வொரு முக்கியப் பண்டிகையும் — பஸ்கா, புளிப்பில்லா அப்பப் பண்டிகை, வாரங்களின் பண்டிகை, எக்காளப் பண்டிகை, பாவநிவிர்த்தி நாள், கூடாரப்பண்டிகை — ஆராதிப்பவர் கர்த்தருக்கு முன்பாக அவர் தேர்ந்தெடுத்த இடத்தில் தோன்ற வேண்டும் என்று கோரியது; மக்கள் விரும்பிய எந்த இடத்திலும் அல்ல (உபாகமம் 16:16-17).

  • பஸ்காவுக்கு பரிசுத்த ஸ்தலத்தில் செலுத்தப்பட்ட ஒரு ஆட்டுக்குட்டி தேவைப்பட்டது (உபாகமம் 16:5-6).
  • புளிப்பில்லா அப்பப் பண்டிகைக்கு தினந்தோறும் தீயினால் செலுத்தப்படும் காணிக்கைகள் தேவைப்பட்டன (எண்ணாகமம் 28:17-19).
  • வாரங்களின் பண்டிகைக்கு முதற்பலன்களின் காணிக்கைகள் தேவைப்பட்டன (உபாகமம் 26:1-2, 26:9-10).
  • எக்காளப் பண்டிகைக்கு “தீயினால் செலுத்தப்படும்” பலிகள் தேவைப்பட்டன (எண்ணாகமம் 29:1-6).
  • பாவநிவிர்த்தி நாளுக்கு மகா பரிசுத்த ஸ்தலத்தில் ஆசாரியச் சடங்குகள் தேவைப்பட்டன (லேவியராகமம் 16:2-34).
  • கூடாரப்பண்டிகைக்கு தினந்தோறும் பலிகள் தேவைப்பட்டன (எண்ணாகமம் 29:12-38).
  • எட்டாம் நாள் கூட்டத்துக்கு, அதே பண்டிகைச் சுழற்சியின் ஒரு பகுதியாக கூடுதல் காணிக்கைகள் தேவைப்பட்டன (எண்ணாகமம் 29:35-38).

இந்தப் பண்டிகைகளை தேவன் மிகத் துல்லியமாக விவரித்தார்; அவை அவர் குறித்த நியமிக்கப்பட்ட காலங்கள் என்றும், அவர் கட்டளையிட்டபடியே சரியாக ஆசரிக்கப்பட வேண்டும் என்றும் மீண்டும் மீண்டும் வலியுறுத்தினார் (லேவியராகமம் 23:1-2, 23:37-38). இந்த ஆசரிப்புகளில் எதுவும் தனிப்பட்ட விளக்கத்திற்கோ, உள்ளூர் வழக்கத்திற்கோ, அடையாளரீதியான மாற்றத்திற்கோ விடப்படவில்லை. இடம், பலிகள், ஆசாரியர்கள், காணிக்கைகள் ஆகிய அனைத்தும் கட்டளையின் ஒரு பகுதியாக இருந்தன.

கடந்த காலத்தில் இஸ்ரவேலர் இந்தக் கட்டளைகளுக்குக் கீழ்ப்படிந்த விதம்

ஆலயம் இருந்தபோது, தேவன் அறிவுறுத்தியபடியே இஸ்ரவேலர் பண்டிகைகளைச் சரியாக ஆசரித்தனர். நியமிக்கப்பட்ட காலங்களில் மக்கள் எருசலேமுக்குப் பயணம் செய்தனர் (உபாகமம் 16:16-17; லூக்கா 2:41-42). அவர்கள் தங்கள் பலிகளைக் கொண்டு ஆசாரியர்களிடம் சென்றனர்; ஆசாரியர்கள் அவற்றைப் பலிபீடத்தின் மேல் செலுத்தினர். தேவன் பரிசுத்தப்படுத்திய இடத்தில் கர்த்தருக்கு முன்பாக அவர்கள் மகிழ்ந்தார்கள் (உபாகமம் 16:11; நெகேமியா 8:14-18). எல்லா தேசியப் பண்டிகைகளிலும் மிகப் பழமையானதான பஸ்காவைக்கூட, தேவன் மையப் பரிசுத்த ஸ்தலத்தை ஏற்படுத்திய பிறகு வீடுகளில் ஆசரிக்க முடியவில்லை. கர்த்தர் தமது நாமத்தை ஸ்தாபித்த இடத்தில் மட்டுமே அதை ஆசரிக்க முடிந்தது (உபாகமம் 16:5-6).

இஸ்ரவேலர் பண்டிகைகளை முறையற்ற விதத்தில் ஆசரிக்க முயன்றபோது என்ன நடந்தது என்பதையும் வேதவசனம் காட்டுகிறது. யெரொபெயாம் மாற்றுப் பண்டிகை நாட்களையும் இடங்களையும் ஏற்படுத்தியபோது, அவனுடைய முழு முறையையும் தேவன் பாவம் என்று கண்டனம் செய்தார் (1 இராஜாக்கள் 12:31-33). மக்கள் ஆலயத்தைப் புறக்கணித்தபோதோ, அசுத்தத்தை அனுமதித்தபோதோ, பண்டிகைகளே ஏற்றுக்கொள்ள முடியாதவையாகின (2 நாளாகமம் 30:18-20; ஏசாயா 1:11-15). இங்கு ஒரு நிலையான முறை காணப்படுகிறது: கீழ்ப்படிதலுக்கு ஆலயம் தேவைப்பட்டது; ஆலயம் இல்லாமல் கீழ்ப்படிதல் இல்லை.

இந்தப் பண்டிகைக் கட்டளைகளுக்கு இன்று ஏன் கீழ்ப்படிய முடியாது

ஆலயம் அழிக்கப்பட்ட பிறகு, பண்டிகைகளுக்காகக் கட்டளையிடப்பட்ட அமைப்பு இல்லாமல் போனது. பண்டிகைகள் அல்ல — நியாயப்பிரமாணம் மாறுவதில்லை — ஆனால் தேவையான கூறுகள் இல்லாமல் போயின:

  • ஆலயம் இல்லை
  • பலிபீடம் இல்லை
  • லேவிய ஆசாரியத்துவம் இல்லை
  • பலிச் செலுத்தும் முறை இல்லை
  • முதற்பலன்களைக் காணிக்கையாகச் செலுத்த நியமிக்கப்பட்ட இடம் இல்லை
  • பஸ்கா ஆட்டுக்குட்டியைக் கொண்டுவரும் வழி இல்லை
  • பாவநிவிர்த்தி நாளுக்கான மகா பரிசுத்த ஸ்தலம் இல்லை
  • கூடாரப்பண்டிகையின்போது தினந்தோறும் செலுத்தப்படும் பலிகள் இல்லை

பண்டிகைகளுக்குக் கீழ்ப்படிவதற்கு இந்தக் கூறுகள் அவசியம் என்று தேவன் கட்டளையிட்டதாலும், அவற்றை மாற்றவோ, தகுந்தபடி மாற்றியமைக்கவோ, அடையாளப்படுத்தவோ முடியாததாலும், உண்மையான கீழ்ப்படிதல் இப்போது சாத்தியமற்றது. “கர்த்தராகிய உங்கள் தேவன் உங்களுக்குக் கொடுக்கும் எந்தப் பட்டணத்திலும்” பஸ்காவைச் செலுத்த இஸ்ரவேலருக்கு அனுமதி இல்லை; “கர்த்தர் தெரிந்துகொள்ளும் இடத்தில்” மட்டுமே செலுத்த வேண்டும் என்று மோசே எச்சரித்தார் (உபாகமம் 16:5-6). அந்த இடம் இப்போது இல்லை.

நியாயப்பிரமாணம் இன்னும் இருக்கிறது. பண்டிகைகளும் இன்னும் இருக்கின்றன. ஆனால் கீழ்ப்படிவதற்கான வழிமுறைகள் போய்விட்டன — அவற்றை தேவனே அகற்றிவிட்டார் (புலம்பல் 2:6-7).

அடையாளரீதியான அல்லது மனிதரால் உருவாக்கப்பட்ட பண்டிகை ஆசரிப்பின் தவறு

இன்று பலர் அடையாளரீதியான மறுநிகழ்த்தல்கள், சபைக் கூட்டங்கள் அல்லது வேதாகமக் கட்டளைகளின் எளிமைப்படுத்தப்பட்ட வடிவங்கள் மூலம் “பண்டிகைகளுக்கு மதிப்பளிக்க” முயல்கின்றனர்:

  • ஆட்டுக்குட்டி இல்லாமல் பஸ்கா சேதர் நிகழ்த்துதல்
  • பலிகள் இல்லாமல் “கூடாரப்பண்டிகை” கொண்டாட்டங்களை நடத்துதல்
  • ஆசாரியரிடம் கொண்டுசெல்லப்படும் முதற்பலன்கள் இல்லாமல் “ஷவூவோத்” கொண்டாடுதல்
  • தோராவில் ஒருபோதும் கட்டளையிடப்படாத “அமாவாசை ஆராதனைகளை” உருவாக்குதல்
  • மாற்றாக “பயிற்சிப் பண்டிகைகள்” அல்லது “தீர்க்கதரிசனப் பண்டிகைகள்” என்று கற்பித்தல்

இந்த நடைமுறைகளில் எதுவும் வேதவசனத்தில் எங்கும் காணப்படுவதில்லை.
மோசே, தாவீது, எஸ்றா, இயேசு அல்லது அப்போஸ்தலர்கள் எவரும் இவற்றில் ஒன்றைக்கூட கடைப்பிடிக்கவில்லை.
தேவன் கொடுத்த கட்டளைகளுடன் இவற்றில் எதுவும் பொருந்துவதில்லை.

அடையாளரீதியான காணிக்கைகளை தேவன் ஏற்றுக்கொள்வதில்லை (லேவியராகமம் 10:1-3).
“எங்காவது” செய்யப்படும் ஆராதனையை தேவன் ஏற்றுக்கொள்வதில்லை (உபாகமம் 12:13-14).
மனித கற்பனையால் உருவாக்கப்பட்ட சடங்குகளை தேவன் ஏற்றுக்கொள்வதில்லை (உபாகமம் 4:2).

பலிகள் இல்லாத பண்டிகை வேதாகமப் பண்டிகை அல்ல.
ஆலயத்தில் செலுத்தப்படும் ஆட்டுக்குட்டி இல்லாத பஸ்கா, பஸ்கா அல்ல.
ஆசாரியப் பணி இல்லாத “பாவநிவிர்த்தி நாள்” கீழ்ப்படிதல் அல்ல.

ஆலயம் இல்லாமல் இந்தச் சட்டங்களைப் பின்பற்றுவது உண்மைத்தன்மை அல்ல — அது துணிகரம்.

தேவன் மட்டுமே மீட்டெடுக்கக்கூடிய ஆலயத்துக்காகக் காத்திருக்கும் பண்டிகைகள்

இந்தப் பண்டிகைகள் “உங்கள் தலைமுறைகள் தோறும் நிலையான நியமங்கள்” என்று தோரா அழைக்கிறது (லேவியராகமம் 23:14, 23:21, 23:31, 23:41). நியாயப்பிரமாணத்திலோ, தீர்க்கதரிசிகளிலோ, சுவிசேஷங்களிலோ உள்ள எதுவும் இந்த விவரிப்பை ஒருபோதும் ரத்து செய்வதில்லை. வானமும் பூமியும் ஒழிந்துபோகும்வரை நியாயப்பிரமாணத்தின் மிகச் சிறிய எழுத்துகூட ஒழிந்துபோகாது என்று இயேசு தாமே உறுதிப்படுத்தினார் (மத்தேயு 5:17-18). வானமும் பூமியும் இன்னும் நிலைத்திருக்கின்றன; ஆகவே பண்டிகைகளும் நிலைத்திருக்கின்றன.

ஆனால் தேவன் இவற்றை அகற்றிவிட்டதால் இன்று அவற்றுக்குக் கீழ்ப்படிய முடியாது:

  • இடம்
  • பலிபீடம்
  • ஆசாரியத்துவம்
  • பண்டிகைகளின் தன்மையை வரையறுத்த பலிச் செலுத்தும் முறை

எனவே, தேவன் அகற்றியவற்றை அவர் மீட்டெடுக்கும் வரை, இந்தக் கட்டளைகளின் பரிபூரணத்தை ஏற்றுக்கொள்வதன் மூலம் அவற்றுக்கு நாம் மதிப்பளிக்கிறோம் — அடையாளரீதியான மாற்றுகளை உருவாக்குவதன் மூலம் அல்ல. தேவனுடைய வடிவமைப்பை மாற்றாமல் மதிப்பதே உண்மைத்தன்மை.

Articles

இணைப்பு 8b: பலிகள் — இன்று அவற்றை ஏன் கடைப்பிடிக்க முடியாது

இந்த ஆய்வை ஒலி வடிவில் கேளுங்கள் அல்லது பதிவிறக்குங்கள்
00:00
00:00பதிவிறக்கு

இந்தப் பக்கம், எருசலேமில் ஆலயம் இருந்தபோது மட்டுமே கீழ்ப்படியக்கூடிய தேவனுடைய கட்டளைகளை ஆராயும் தொடரின் ஒரு பகுதியாகும்.

நியாயப்பிரமாணம் உண்மையில் எதைக் கோரியது

இஸ்ரவேலுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட எல்லாக் கட்டளைகளிலும், பலிகளைப் போலத் துல்லியமாக விவரிக்கப்பட்டவை வேறெதுவும் இல்லை. எல்லாவற்றையும் தேவன் விரிவாகக் குறிப்பிட்டார்: மிருகத்தின் வகை, வயது, நிலை, இரத்தத்தைக் கையாளும் விதம், பலிபீடம் இருக்கும் இடம், ஆசாரியர்களின் பங்கு, அவர்கள் பணியின்போது அணியும் ஆடைகள் உட்பட அனைத்தும். ஒவ்வொரு பலியும் — சர்வாங்க தகனபலிகள், பாவநிவாரண பலிகள், குற்றநிவாரண பலிகள், சமாதான பலிகள், அன்றாட பலிகள் — தனிப்பட்ட படைப்பாற்றலுக்கோ மாற்று விளக்கங்களுக்கோ இடமளிக்காத தெய்வீக முறையைப் பின்பற்றின. “ஆசாரியன் இதைச் செய்ய வேண்டும்… பலிபீடம் இங்கே இருக்க வேண்டும்… இரத்தம் அங்கே வைக்கப்பட வேண்டும்…” தேவனுடைய நியாயப்பிரமாணம் என்பது துல்லியமான கீழ்ப்படிதலுக்கான ஒரு அமைப்பு; மாற்றியமைக்கத் திறந்த பரிந்துரைகள் அல்ல.

ஒரு பலி என்பது ஒருபோதும் “தேவனுக்காக ஒரு மிருகத்தைக் கொல்வது” மட்டுமாக இருந்ததில்லை. அது பரிசுத்தமான ஒரு செயலாகும்; அது ஆலயப் பிராகாரத்தில் மட்டுமே செய்யப்பட வேண்டும் (லேவியராகமம் 17:3-5; உபாகமம் 12:5-6, 12:11-14), ஆரோனின் வம்சத்தைச் சேர்ந்த பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்ட ஆசாரியர்களால் மட்டுமே செய்யப்பட வேண்டும் (யாத்திராகமம் 28:1; 29:9; லேவியராகமம் 1:5; எண்ணாகமம் 18:7), சடங்குமுறைத் தூய்மையின் நிபந்தனைகளுக்கு உட்பட்டு மட்டுமே செய்யப்பட வேண்டும் (லேவியராகமம் 7:19-21; 22:2-6). தொழுதுகொள்பவர் இடத்தைத் தேர்ந்தெடுக்கவில்லை. ஆராதனை நடத்துபவர் யார் என்பதையும் அவர் தேர்ந்தெடுக்கவில்லை. இரத்தம் எவ்வாறு கையாளப்பட வேண்டும் அல்லது எங்கே பூசப்பட வேண்டும் என்பதையும் அவர் தீர்மானிக்கவில்லை. முழு அமைப்பும் தேவனுடைய வடிவமைப்பாக இருந்தது; அந்த வடிவமைப்பின் ஒவ்வொரு விவரத்தையும் மதிப்பதே கீழ்ப்படிதலாக இருந்தது (யாத்திராகமம் 25:40; 26:30; லேவியராகமம் 10:1-3; உபாகமம் 12:32).

கடந்த காலத்தில் இஸ்ரவேலர் இந்தக் கட்டளைகளுக்குக் கீழ்ப்படிந்த விதம்

ஆலயம் நிலைத்திருந்தபோது, இஸ்ரவேலர் இந்தச் சட்டங்களுக்குக் கட்டளையிடப்பட்டபடியே துல்லியமாகக் கீழ்ப்படிந்தனர். மோசே, யோசுவா, சாமுவேல், சாலொமோன், எசேக்கியா, யோசியா, எஸ்றா, நெகேமியா ஆகியோரின் தலைமுறையினர் அனைவரும், தேவன் தாமே ஏற்படுத்திய பலிகளின் மூலமாக அவரை அணுகினர். யாரும் பலிபீடத்துக்குப் பதிலாக வேறொன்றை வைக்கவில்லை. யாரும் புதிய சடங்குகளைத் தாங்களாகவே உருவாக்கவில்லை. யாரும் தங்கள் வீடுகளிலோ உள்ளூர் கூட்டங்களிலோ பலிகளைச் செலுத்தவில்லை. எல்லா அதிகாரமும் கொண்டிருந்த அரசர்கள்கூட, ஆசாரியர்களுக்கென ஒதுக்கப்பட்ட பணிகளைச் செய்யத் தடை செய்யப்பட்டிருந்தனர்.

இந்த அமைப்பை மாற்ற இஸ்ரவேலர் முயன்ற ஒவ்வொரு முறையும் — அங்கீகரிக்கப்படாத இடங்களில் பலிகளைச் செலுத்துவதன் மூலமாகவோ, ஆசாரியரல்லாதவர்கள் பரிசுத்தப் பணிகளைக் கையாள அனுமதிப்பதன் மூலமாகவோ — தேவன் அவர்களுடைய ஆராதனையை நிராகரித்து, அடிக்கடி நியாயத்தீர்ப்பைக் கொண்டுவந்தார் என்று வேதவசனம் மீண்டும் மீண்டும் காட்டுகிறது (1 சாமுவேல் 13:8-14; 2 நாளாகமம் 26:16-21). தேவன் சொன்னதைத் துல்லியமாக, அவர் தேர்ந்தெடுத்த இடத்தில், அவர் நியமித்த ஊழியர்களின் வழியாகச் செய்வதே உண்மையுள்ளவர்களாக இருப்பதைக் குறித்தது.

இந்தக் கட்டளைகளுக்கு இன்று ஏன் கீழ்ப்படிய முடியாது

கி.பி. 70-ஆம் ஆண்டில் ரோமர்களால் ஆலயம் அழிக்கப்பட்டபின், பலிச் செலுத்தும் முழு முறையையும் நடைமுறைப்படுத்துவது இயலாததாகிவிட்டது. தேவன் அதை ஒழித்துவிட்டதால் அல்ல; இந்தக் கட்டளைகளுக்குக் கீழ்ப்படியத் தேவையான தேவனால் கொடுக்கப்பட்ட அமைப்பு இனி இல்லாததால். ஆலயம் இல்லை, பலிபீடம் இல்லை, மகா பரிசுத்த ஸ்தலம் இல்லை, பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்ட ஆசாரியத்துவம் இல்லை, நிறுவப்பட்ட தூய்மை முறை இல்லை; ஒரு பலியின் இரத்தத்தை தேவனுக்கு முன்பாகக் கொண்டுவருவதற்கு பூமியில் அங்கீகரிக்கப்பட்ட இடமும் இல்லை.

இந்தக் கூறுகள் இல்லாமல், “நம்மால் முடிந்ததைச் செய்வது” அல்லது “நியாயப்பிரமாணத்தின் ஆவியைக் கடைப்பிடிப்பது” என்பதற்கு இடமில்லை. கீழ்ப்படிதலுக்கு தேவன் ஏற்படுத்திய நிபந்தனைகள் அவசியம். அந்த நிபந்தனைகள் இல்லாமல் போகும்போது, கீழ்ப்படிதல் இயலாததாகிறது — நாம் கீழ்ப்படிய மறுப்பதால் அல்ல, இந்தக் குறிப்பிட்ட கட்டளைகளை நிறைவேற்றத் தேவையான கருவிகளைத் தேவனே அகற்றிவிட்டதால்.

பலிகள் நின்றுபோகும் என்று தானியேல் தீர்க்கதரிசனம் உரைத்தது

பலிகள் நின்றுபோகும் என்று வேதவசனங்களே முன்னறிவித்தன — தேவன் அவற்றை ஒழித்ததால் அல்ல, ஆலயம் அழிக்கப்படவிருந்ததால். “பலியும் காணிக்கையும் நின்றுபோகும்” என்று தானியேல் எழுதினார் (தானியேல் 9:27); ஆனால் அதற்கான காரணத்தையும் அவர் விளக்கினார்: நகரமும் பரிசுத்த ஸ்தலமும் பகைவர்களின் படைகளால் அழிக்கப்படும் (தானியேல் 9:26). தானியேல் 12:11-ல், வழக்கமான பலி “நீக்கப்படும்” என்று தீர்க்கதரிசி மீண்டும் கூறுகிறார்; இந்தச் சொற்றொடர் ஒரு சட்டத்தை ரத்துசெய்வதைக் குறிக்காமல், வன்முறையாலும் பாழாக்குதலாலும் அகற்றப்படுவதைக் குறிக்கிறது. தேவன் தமது கட்டளைகளை மாற்றினார் என்று தானியேலில் எதுவும் கூறப்படவில்லை. தீர்க்கதரிசி கூறியபடியே, ஆலயம் பாழாக்கப்பட்டதால் பலிகள் நின்றுபோயின. நியாயப்பிரமாணம் அப்படியே இருக்கிறது; கீழ்ப்படிவதற்காக தேவன் தேர்ந்தெடுத்த இடம் மட்டுமே அகற்றப்பட்டது என்பதை இது உறுதிப்படுத்துகிறது.

அடையாளரீதியான அல்லது மனிதர் உருவாக்கிய பலிகளின் தவறு

பல மெசியானியக் குழுக்கள் பலிச் செலுத்தும் முறையின் சில பகுதிகளை அடையாளரீதியாக மீண்டும் உருவாக்க முயல்கின்றன. அவர்கள் பஸ்கா உணவுகளை உண்டு அவற்றை “பலி” என்று அழைக்கிறார்கள். கூட்டங்களில் தூபம் எரிக்கிறார்கள். சடங்குகளை மீண்டும் நடத்தி, காணிக்கைகளை அசைத்து, நாடகமாக்கல்களின் மூலம் “தோராவை மதிப்பதாக” நடிக்கிறார்கள். மற்றவர்கள் “தீர்க்கதரிசனப் பலிகள்,” “ஆவிக்குரிய பலிகள்,” அல்லது “எதிர்கால ஆலயத்துக்கான ஒத்திகைகள்” போன்ற போதனைகளை உருவாக்குகிறார்கள். இந்த நடைமுறைகள் மதப்பற்றுடையவையாகத் தோன்றலாம்; ஆனால் அவை கீழ்ப்படிதல் அல்ல — மனிதர் உருவாக்கியவை.

அடையாளரீதியான பலிகளைத் தேவன் ஒருபோதும் கேட்கவில்லை. மனிதக் கற்பனையால் உருவாக்கப்பட்ட மாற்றீடுகளை தேவன் ஒருபோதும் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. மேலும், ஆலயத்துக்குள் மட்டுமே செய்யப்பட வேண்டும் என்று அவர் கட்டளையிட்டதை, ஆலயத்திற்கு வெளியே செய்ய முயற்சிக்கும் மக்கள் அவரை மகிமைப்படுத்துவதில்லை. ஆலயம் இல்லாமல் இந்தக் கட்டளைகளைப் பின்பற்றுவது உண்மையுள்ளவர்களாக இருப்பது அல்ல; அவற்றை ஏற்படுத்தியபோது தேவன் காட்டிய துல்லியத்தையே புறக்கணிப்பதாகும்.

பலிகள், தேவன் மட்டுமே மீண்டும் நிலைநாட்டக்கூடிய ஆலயத்துக்காகக் காத்திருக்கின்றன

பலிச் செலுத்தும் முறை மறைந்துவிடவில்லை; ஒழிக்கப்பட்டுவிடவும் இல்லை; மனிதர்கள் உருவாக்கிய அடையாளச் செயல்களாலோ ஆவிக்குரிய உருவகங்களாலோ மாற்றப்படவும் இல்லை. பலிகள் குறித்த கட்டளைகள் முடிவுக்கு வந்துவிட்டன என்று நியாயப்பிரமாணத்திலோ தீர்க்கதரிசிகளிலோ இயேசுவின் வார்த்தைகளிலோ எதுவும் அறிவிக்கவில்லை. நியாயப்பிரமாணத்தின் ஒவ்வொரு பகுதியும் நித்தியமாகச் செல்லுபடியாகும் என்பதை இயேசு உறுதிப்படுத்தினார்; வானமும் பூமியும் ஒழிந்துபோகும்வரை எழுத்தின் மிகச் சிறிய கோடுகூட ஒழியாது என்று கூறினார் (மத்தேயு 5:17-18). வானமும் பூமியும் இன்னும் இருக்கின்றன. ஆகவே, கட்டளைகளும் இருக்கின்றன.

பழைய ஏற்பாடு முழுவதும், ஆரோனின் ஆசாரியத்துவத்துடனான தமது உடன்படிக்கை “நித்தியமானது” என்று தேவன் மீண்டும் மீண்டும் வாக்குறுதி அளித்தார் (யாத்திராகமம் 29:9; எண்ணாகமம் 25:13). பலிச் சடங்குகளை “உங்கள் தலைமுறைகள் முழுவதும் நிலைத்திருக்க வேண்டிய கட்டளை” என்று நியாயப்பிரமாணம் அழைக்கிறது (எ.கா., லேவியராகமம் 16:34; 23:14, 23:21, 23:31, 23:41). இந்தக் கட்டளைகள் முடிவுக்கு வரும் என்று எந்தத் தீர்க்கதரிசியும் ஒருபோதும் அறிவிக்கவில்லை. மாறாக, இஸ்ரவேலின் தேவனைத் தேசங்கள் மதித்து, அவருடைய ஆலயம் “சகல ஜாதிகளுக்கும் ஜெபவீடு” ஆகும் எதிர்காலத்தைத் தீர்க்கதரிசிகள் பேசுகிறார்கள் (ஏசாயா 56:7); ஆலயத்தின் பரிசுத்தத்தைக் காத்துப் பேச இயேசு மேற்கோள் காட்டிய அதே வசனம் இதுவாகும் (மாற்கு 11:17). ஆலயத்தின் முடிவை அறிவிப்பதற்காக இயேசு இந்த வசனத்தை மேற்கோள் காட்டவில்லை; அதைச் சீர்கெடுத்துக்கொண்டிருந்தவர்களைக் கண்டிப்பதற்காகவே மேற்கோள் காட்டினார்.

நியாயப்பிரமாணம் இந்தப் பலிகளை ஒருபோதும் ஒழிக்கவில்லை, இயேசுவும் அவற்றை ஒருபோதும் ஒழிக்கவில்லை, தீர்க்கதரிசிகளும் அவை ரத்துசெய்யப்பட்டதாக ஒருபோதும் போதிக்கவில்லை என்பதால், வேதவசனம் அனுமதிப்பதையே நாம் முடிவாகக் கூறுகிறோம்: இந்தக் கட்டளைகள் தேவனுடைய நித்திய நியாயப்பிரமாணத்தின் ஒரு பகுதியாகவே இருக்கின்றன; தேவன் தாமே அவசியம் என்று குறிப்பிட்ட கூறுகளான ஆலயம், ஆசாரியத்துவம், பலிபீடம், தூய்மை முறை ஆகியவை கிடைக்காததால் மட்டுமே இன்று அவற்றுக்குக் கீழ்ப்படிய முடியாது.

தேவன் தாமே அகற்றியவற்றை மீண்டும் நிலைநாட்டும்வரை, சரியான நிலைப்பாடு தாழ்மையே — பின்பற்றுதல் அல்ல. தேவன் இடைநிறுத்தியதை மீண்டும் உருவாக்க நாம் முயற்சிப்பதில்லை. பலிபீடத்தை இடம் மாற்றுவதோ, இடத்தை மாற்றுவதோ, சடங்கை மாற்றுவதோ, அடையாளரீதியான வடிவங்களை உருவாக்குவதோ இல்லை. நியாயப்பிரமாணத்தை ஏற்றுக்கொண்டு, அதன் பரிபூரணத்தை மதித்து, தேவன் கட்டளையிட்டதில் எதையும் சேர்க்கவோ குறைக்கவோ மறுக்கிறோம் (உபாகமம் 4:2). இதற்குக் குறைவான எதுவும் பகுதியளவு கீழ்ப்படிதலே; பகுதியளவு கீழ்ப்படிதல் கீழ்ப்படியாமையே.